The Surrender (2025)
Regie: Julia Max | 96 minuten | drama, horror, thriller | Acteurs: Colby Minifie, Kate Burton, Chelsea Alden, Vaughn Armstrong, Riley Rose Critchlow, Mia Ellis, LeAnne Fuller, Lola Prince Kelly, Sophie Konstantine Segal, Richard B. Larimore, Hal Perry, Pete Ploszek, Alaina Pollack, Bill Pryor, Neil Sandilands, Judith Foster Thompson
‘The Surrender’ opent morbide. Een naakte, bleke en met wonden bezaaide gestalte buigt zich over een menselijk lichaam. Stukken bot steken door zijn rug naar buiten, terwijl de gehavende figuur zich tegoed lijkt te doen aan het vlees van zijn slachtoffer. Na dit verontrustende tafereel, dat niet zou misstaan in een schilderij van Jheronimus Bosch, verschuift het perspectief en maken we kennis met Barbara en Megan. De relatie tussen Megan en haar moeder is op zijn zachtst gezegd gespannen. Om het allemaal nog wat gecompliceerder te maken, heeft Megan financiële sores aan haar hoofd en zorgt ze samen met Barbara voor haar doodzieke vader Robert.
Waar Megan in het reine probeert te komen met de wetenschap dat haar vader niet lang meer te leven heeft, weigert Barbara zich neer te leggen bij het verlies. Ze heeft al haar hoop en geld gevestigd op een schimmige dodenbezweerder. Zijn belofte? Met een speciaal ritueel is het mogelijk om Robert weer terug te brengen naar het land der levenden nadat hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Megan moet niet veel hebben van deze hocus pocus, wat de toch al volatiele moeder-dochterband nog verder op scherp zet. Aanvankelijk is ‘The Surrender’ vooral een effectief familiedrama met griezelelementen dat vrij traag voortkabbelt. De hoofdmoot van de film bestaat uit sobere dialogen, zo nu en dan afgewisseld met formulaïsche (maar wel effectieve) schrikmomenten die een subtiele voorbode vormen van wat nog gaat komen.
In de laatste akte verruilt Megan de ondraaglijke alledaagsheid van rouw voor een metafysische schemerwereld vol bloed en gruwel. Die overgang is wat te abrupt. De film haspelt de dood van Robert te snel af, terwijl we daarna weer een hele poos moeten wachten voordat het mysterieuze ritueel begint. Terwijl ‘The Surrender’ met wisselend succes richting het einde strompelt, wordt het tempo grilliger en grilliger. Belangrijke gebeurtenissen vliegen snel en zonder veel ophef voorbij en er komen te pas en te onpas flashbacks naar Megans jeugd voorbij. De boodschap van die scènes is dan wel weer sterk: de nostalgicus die in ons schuilt, heeft (zeker op moeilijke momenten) de neiging om onze jeugdjaren te beschouwen als een verloren paradijs. Herinneringen en personen uit die gouden jaren bekijken we in retrospect dan ook vaak met een té roze bril. Dat ondervindt papakindje Megan als moederlief haar toebijt dat ‘mensen het slechtste in zichzelf bewaren voor hun echtgenoten’.
‘The Surrender’ begint sterk als een meeslepend verhaal over dood en verdriet, maar verliest aan zeggingskracht zodra het bovennatuurlijke het roer overneemt. Het debuut van schrijfster en regisseur Julia Max heeft een strak uitgangspunt en leunt op behoorlijke acteerprestaties van onbekende acteurs. Het horrorgedeelte heeft een paar aardige momenten, maar is (zeker gezien de intrigerende openingsscène) toch vooral een klassiek gevalletje van stijl boven substantie. Het nettoresultaat? Een film die het bekijken waard is, maar wel wat onevenwichtig in elkaar steekt.
Frank Heinen
Waardering: 3
Speciale vertoning: Halloween Horror Show 2025 (31 oktober en 1 november 2025)