The Tasters – Le assaggiatrici (2025)

Regie: Silvio Soldini | 124 minuten | drama, geschiedenis | Acteurs: Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun, Emma Falck, Olga von Luckwald, Nicolo Pesetti, Esther Gemsch, Boris Aljinovic, Berit Vander, Thea Rasche, Marco Boriero, Kriemhild Hamann, Jürgen Wink, Lukas Zingerle, Gabriele Mazzoni, Peter Schorn, Paolo Grossi

De Tweede Wereldoorlog is misschien wel het meest verfilmde hoofdstuk uit de wereldgeschiedenis. Als we ons alleen al tot de laatste 35 jaar beperken zien we al een uiteenlopend spectrum aan invalshoeken om dezelfde zwarte bladzijde uit de 20e eeuw te vertellen. Van het rauwe realisme van ‘Saving Private Ryan’ (1998) tot de morele complexiteit van ‘Schindler’s List’ (1993) en de intieme benadering van ‘The Pianist’ (2002): telkens vinden filmmakers nieuwe manieren om een ogenschijnlijk uitgeput onderwerp opnieuw te belichten. Tegen die achtergrond klinkt ‘The Tasters’ (2025) op papier als een fris perspectief. Een groep vrouwen die gedwongen wordt Hitlers eten voor te proeven – het is zo’n buitenissige voetnoot uit de geschiedenis die meteen intrigeert. Maar de vraag is: weet deze film die originele insteek ook echt te verzilveren, of blijft het bij een interessante premisse?

De film van regisseur Silvio Soldini is gebaseerd op de roman ‘Le assaggiatrici’ van Rosella Postorino, die zich op haar beurt weer liet inspireren door het verhaal van Margot Wölk. Deze Duitse vrouw beweerde in 2012, toen ze al hoogbejaard was, dat zij ooit een van Hitlers voorproevers was. Hard bewijs voor haar verhaal ontbreekt echter – en historici hebben er zo hun twijfels over. Soldini presenteert zijn film dan ook nadrukkelijk als historische fictie. In zijn regisseursnotities stelt hij dat hij juist het “kleine verhaal binnen de grote geschiedenis” wilde vertellen: een jonge vrouw die probeert te overleven in de schaduw van de oorlog. Die insteek vertaalt zich in een vrij klassieke, bijna ouderwetse stijl, met rustige cameravoering, keurige overgangen en een focus op intimiteit boven spektakel. De film werd opgenomen op locaties die dicht bij de historische werkelijkheid liggen en met actrice Elisa Schlott in de hoofdrol kiest Soldini voor een ingetogen, menselijke benadering.

Het verhaal speelt zich af in 1943. Rosa Sauer (Elisa Schlott) ontvlucht het gebombardeerde Berlijn en trekt in bij haar schoonouders in Oost-Pruisen, vlak bij de Wolfsschanze, destijds Hitlers hoofdkwartier. Al snel wordt ze samen met zes andere vrouwen opgepakt door de SS en gedwongen om als voorproever te dienen. Dag in, dag uit krijgen ze uitgebreide maaltijden voorgeschoteld, om vervolgens angstig af te wachten of het eten vergiftigd is. Onder de vrouwen ontstaat aanvankelijk wantrouwen, maar gaandeweg groeien er voorzichtig vriendschappelijke banden. Tegelijkertijd raakt Rosa verwikkeld in een verboden relatie met SS-officier Ziegler (Max Riemelt), terwijl ze blijft hopen op de terugkeer van haar echtgenoot van het front.

Hoewel het uitgangspunt intrigerend is, blijkt ‘The Tasters’ in de uitwerking minder spannend dan gehoopt. De dreiging van vergiftiging – toch de kern van het verhaal – wordt al snel ondermijnd wanneer duidelijk wordt dat de kans daarop klein is. Daardoor missen de eetscènes de spanning die ze zouden moeten dragen. Ook de onderlinge dynamiek tussen de vrouwen blijft opvallend vlak. Waar juist hier ruimte ligt voor morele ambiguïteit en psychologische diepgang, kiest het scenario voor veilige, eenduidige karakterisering: vrijwel iedereen is tegen het naziregime, op één karikaturale uitzondering na. Dat één van de vrouwen een groot geheim met zich meedraagt, ziet de ervaren kijker ook al van ver aankomen. Visueel is de film verzorgd en het acteerwerk is een toonbeeld van Duitse degelijkheid, maar het geheel voelt soms te gepolijst, bijna als een kostuumdrama uit een andere tijd. De affaire tussen Rosa en Ziegler voegt weliswaar een extra laag toe, maar overtuigt niet altijd en wringt moreel zonder echt onderzocht te worden.

Dat maakt ‘The Tasters’ uiteindelijk een film die meer belooft dan hij waarmaakt. De invalshoek – vrouwen die leven tussen overvloed en doodsangst – is zonder meer interessant en had een indringend portret kunnen opleveren van overleven in oorlogstijd. In plaats daarvan blijft de film hangen in bekende patronen en veilige keuzes. Toch is ‘The Tasters’ niet zonder waarde: het vrouwelijke, Duitse perspectief op de laatste oorlogsmaanden is relatief zeldzaam en biedt momenten van inzicht. Wie nieuwsgierig is naar nieuwe verhalen binnen het bekende WOII-genre, kan hier iets in vinden. Maar wie hoopt op een echt scherpe, beklijvende toevoeging aan het genre, zal ‘The Tasters’ waarschijnlijk als een gemiste kans ervaren. Een film die, net als zijn personages, te voorzichtig blijft om echt door te bijten.

Patricia Smagge

Waardering: 3/strong>