The Testament of Ann Lee (2025)
Regie: Mona Fastvold | 136 minuten | biografie, drama, geschiedenis, musical | Acteurs: Amanda Seyfried, Lewis Pullman, Thomasin McKenzie, Matthew Beard, Christopher Abbott, Viola Prettejohn, David Cale, Stacy Martin, Scott Handy, Jeremy Wheeler, Tim Blake Nelson, Daniel Blumberg, Willem van der Vegt, Maria Sand, Millie-Rose Crossley, Esmee Hewett, Harry Conway, Benjamin Bagota
Met hun drieënhalf uur durende epos ‘The Brutalist’, compleet met ingebouwde pauze, maakten Mona Fastvold en Brady Corbet – creatieve partners én partners in het leven – al duidelijk dat ze niet vies zijn van ambitie en radicale keuzes. Die lijn trekken ze voort met ‘The Testament of Ann Lee’, een eigenzinnig historisch musicaldrama, ditmaal geregisseerd door Fastvold.
De Shaker-beweging was een religieuze gemeenschap die in de achttiende eeuw ontstond in Engeland en later vaste grond vond in Amerika. Onder leiding van Ann Lee predikten de Shakers radicale gelijkheid tussen mannen en vrouwen en een streng celibatair leven, met extatische zang en dans (vandaar de naam) als essentieel onderdeel van hun geloofsbeleving.
‘The Testament of Ann Lee’ volgt het leven van Ann Lee (Amanda Seyfried), van haar vroege jaren in Engeland tot haar rol als spiritueel leider van de Shaker-gemeenschap in Amerika. De film toont haar opkomst binnen een beweging die vanwege haar radicale overtuigingen en afwijkende levenswijze herhaaldelijk werd vervolgd en gemarginaliseerd. Hoewel de structuur klassiek is—lineair, opgedeeld in drie hoofdstukken en begeleid door een vertellende stem—wordt al snel duidelijk dat dit geen conventionele biopic is, noch een klassieke musical.
Wat ‘The Testament of Ann Lee’ zo bijzonder maakt, zijn met name de muzikale en choreografische passages, waarin de film zijn meest betoverende vorm vindt. Veel van de nummers zijn bewerkingen van authentieke Shaker-hymnes, wat de muziek – naast haar schoonheid – een historische en spirituele lading geeft. Deze passages voelen niet als opgevoerde momenten, maar als oprechte uitingen die voortkomen uit de personages zelf. Omdat zang en beweging een integraal onderdeel vormen van het geloof, krijgen deze scènes eerder een ritueel karakter dan iets theatraals, wat op momenten een bezwerend effect heeft. Het beweeglijke camerawerk speelt daarbij een grote rol, alsof de camera in dans verkeert met de personages. Hoe vreemd of extatisch de momenten ook mogen lijken, Fastvold weigert te knipogen naar de kijker: de Shakers worden niet geridiculiseerd of veroordeeld, maar met oprechte nieuwsgierigheid benaderd.
Het kloppende hart van de film is Amanda Seyfried, die hier de sterkste rol uit haar carrière neerzet en zich van een kant laat zien die we niet eerder van haar te zien kregen. Het is een veeleisende, fysieke rol, vol zang, dans en grote emotionele verschuivingen. Met haar grote, sprekende ogen lijkt Seyfried voortdurend verder te kijken dan de wereld om haar heen, alsof Ann Lee toegang heeft tot een werkelijkheid die voor anderen verborgen blijft. Ze straalt een bijna onaantastbare kalmte uit, terwijl daaronder een diepe pijn sluimert die haar geloof kracht en richting geeft. Dat zij voor deze rol geen Oscarnominatie ontving, is ronduit schandalig.
Toch mist de film net dat laatste zetje om uit te groeien tot het onbetwiste meesterwerk dat het ambieert. Naarmate het verhaal vordert, verliest het soms aan urgentie en sluipt er een zekere repetitie in, waardoor de speelduur ietwat aan de lange kant voelt.
Binnen het oeuvre dat Fastvold en Corbet samen opbouwen, voelt ‘The Testament of Ann Lee’ als een companion piece van ‘The Brutalist’: opnieuw een onafhankelijk gefinancierd project met epische ambities, gedreven door geloof en compromisloosheid. Hoewel niet geheel zonder gebreken, toont ‘The Testament of Ann Lee’ zich als een magistraal en volstrekt uniek werk dat zich niets aantrekt van conventies. Een aanrader, ook voor wie normaal gesproken weinig op heeft met musicals.
Julian Meijer
Waardering: 4
Bioscooprelease: 26 februari 2026