The Ugly Stepsister – Den stygge stesøsteren (2025)

Regie: Emilie Blichfeldt | 109 minuten | komedie, drama, horror | Acteurs: Lea Myren, Ane Dahl Torp, Thea Sofie Loch Næss, Flo Fagerli, Isac Calmroth, Malte Gårdinger, Ralph Carlsson, Isac Aspberg, Albin Weidenbladh, Oksana Czerkasyna, Katarzyna Herman, Adam Lundgren, Willy Ramnek Petri, Cecilia Forss, Kyrre Hellum, Agnieszka Zulewska, Staffan Kolhammar, Philip Lenkowsky

Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. De Noorse regisseur Emilie Blichfeldt neemt dat spreekwoord in haar speelfilmdebuut ‘The Ugly Stepsister’ wel heel letterlijk. Het verhaal van Assepoester is al talloze keren verteld, in uiteenlopende genres en stijlen, maar Blichfeldt geeft het sprookje een opvallende eigen draai. Ze vertelt het als een body horror vanuit het perspectief van een van de stiefzussen, Elvira (Lea Myren), die steeds extremere fysieke maatregelen neemt om de aandacht van de prins te winnen.

 ‘The Ugly Stepsister’ roept regelmatig herinneringen op aan Coralie Fargeats ‘The Substance’ (2024).  Beide films gebruiken horror om de obsessie met schoonheid aan de kaak te stellen. Blichfeldt kiest echter ervoor zich te richten op een jong meisje dat midden in haar ontwikkeling zit en wanhopig probeert te voldoen aan het beeld van de perfecte vrouw.

Blichfeldt maakt in haar film een opvallend gebruik van contrast. Dromerige beelden met pastelkleuren worden afgewisseld met groteske, ranzige momenten vol bloed en verminking. Deze botsing tussen het sprookjesachtige en het afschuwelijke versterkt de impact van de film. 

Lea Myren slaagt erin om van een personage dat normaal gesproken als schurk van het verhaal wordt gezien, een tragisch figuur te maken. Iedere keer dat iemand op Elvira neerkijkt of haar kleineert, verandert haar vriendelijke, dromerige blik in een pijnlijke uitdrukking van onzekerheid en verdriet. Er ontstaat begrip voor haar, zelfs wanneer haar keuzes steeds extremer worden. Tegelijkertijd blijft onduidelijk in hoeverre Blichfeldt wil dat het publiek sympathie voor Elvira voelt. Naarmate zij zich steeds meer laat leiden door haar moeder, verdwijnt langzaam haar vriendelijke karakter en wordt ze egoïstischer. 

De film probeert ook op momenten wat humoristisch te zijn, ondanks de tragische aard van het verhaal. Terwijl Elvira zich voorbereidt op een neuscorrectie, kiest haar moeder (Ane Dahl Torp) een nieuwe neus uit alsof ze een gerecht van de menukaart bestelt. Vervolgens breekt de cocaïne snuivende arts haar neus met een hamer en beitel. De ingreep doet eerder denken aan een middeleeuwse marteling dan aan een cosmetische behandeling en is slechts het begin van de lichamelijke veranderingen die Elvira ondergaat. 

Maar misschien is dat juist Blichfeldts bedoeling. Het schoonheidsideaal wordt neergezet als iets afschuwelijks, waarbij vrouwen voortdurend onder druk staan om zichzelf aan te passen, terwijl mannen nauwelijks aan die verwachtingen hoeven te voldoen. Zelfs de prins blijkt verre van de charmante droomfiguur uit Elvira’s fantasieën. Wanneer hij met zijn vrienden in het bos rondhangt, maakt hij denigrerende opmerkingen over vrouwen en wordt zijn seksuele gedrag aangemoedigd. Daartegenover staat Elvira’s stiefzus Agnes (Thea Sofie Loch Næss), die juist wordt veroordeeld vanwege haar seksualiteit. Zo weet de film een dubbele moraal bloot te leggen.

Hoewel de grote lijnen van het verhaal bekend zijn, weet ‘The Ugly Stepsister’ zich duidelijk te onderscheiden van eerdere bewerkingen van Assepoester. Dankzij de combinatie van confronterende body horror, een sterke hoofdrol van Lea Myren en een scherpe blik op schoonheidsidealen geeft Emilie Blichfeldt een klassiek sprookje een eigen draai en levert ze een veelbelovend speelfilmdebuut af.

Lidwien Birza

Waardering: 3.5

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025
VOD-release: 17 oktober 2025 (MUBI)