The Voice of Love – Aline (2020)

Recensie The Voice of Love CinemagazineRegie: Valérie Lemercier | 123 minuten | drama | Acteurs: Valérie Lemercier, Sylvain Marcel, Danielle Fichaud, Roc Lafortune, Antoine Vézina, Pascale Desrochers, Jean-Noël Brouté, Victoria Sio, Sonia Vachon, Alain Zouvi, Marc Béland

‘The Voice of Love’, of zoals de film ook wel heet ‘Aline’, is gebaseerd op het leven en de carrière van superster Céline Dion. Of je nu nu al meerdere optredens van haar hebt gezien of de radio direct switcht van zender – of het nummer op de playlist skipt – als ‘My Heart Will Go On’ voorbij komt, iedereen kent deze zangeres. Is het niet door haar deelname aan het Eurovisiesongfestival in 1988 (dat ze won) of de openingsceremonie van de Olympische Spelen van 1996, dan moet het wel van het grijsgedraaide titelsong van de filmhit ‘Titanic’ zijn of haar spraakmakende huwelijk met haar 26 jaar oudere manager.

De Franse actrice en filmmaakster Valérie Lemercier is fan, zoveel is wel duidelijk (al was ze dat niet van meet af aan). Ze baseerde haar script op haar idool, maar in plaats van een biopic maakte ze er een ode van. Door haar hoofdpersonage de naam Aline Dieu te geven, in plaats van Céline Dion, creëerde ze een afstand tot de Canadese zangeres en verwierf ze zich bepaalde vrijheden, wat de originaliteit van de film ten goede komt.

Het meest bijzondere aspect van ‘The Voice of Love’ is echter dat Lemercier zelf de rol van Aline vertolkt: vanaf haar vijfde levensjaar tot ‘nu’. Dat levert, vooral in het begin, een hoogst ongemakkelijk gevoel op; zelfs met behulp van de make-up-afdeling en eenvoudige CGI is de in 1964 geboren actrice beslist geen overtuigende kleuter. Het hoofd klopt gewoon niet en daar is maar moeilijk overheen te stappen. Ook bij de latere scènes, wanneer de twaalfjarige Aline haar manager ontmoet, met wie ze later gaat trouwen, is dit gewoon een storende factor. Wat Lemerciers motivatie ook zal zijn geweest (het zal geen kwestie van budget zijn geweest, dus het moet wel een artistieke beslissing zijn), het is een dappere, maar niet goed uitpakkende keuze.

Aan de andere kant past het wel weer een beetje bij het campy sfeertje van de film. Sommige situaties zijn sterk uitvergroot, zoals in het begin wanneer Aline’s ouders er kind na kind uitfloepen. Aline is de jongste en veertiende in dit grote, muzikale, gezin en met haar gouden stem is het niet gek dat moeder Sylvette grote plannen heeft voor haar dochter. De scènes waarin de hele familie zich ermee bemoeit zijn hilarisch in hun absurdisme. Af en toe schuurt ‘The Voice of Love’ tegen satire aan, maar nergens gaat Lemercier en haar cast de grens over. Je voelt het respect en de liefde voor de inspiratiebron. Dat blijkt vooral uit de wijze waarop Lemercier aandacht schenkt aan de controversiële relatie tussen de manager en zijn protégé. Dit is een aspect van Célines leven waarvoor je dankzij deze film niets dan begrip voor kunt hebben. ‘The Voice of Love’ is wel een hele specifieke film, niet alleen het onderwerp moet je liggen, ook de wijze waarin het gegoten is vergt een bepaalde open blik. Heel begrijpelijk dus als je er niets mee kan, maar in haar opzet is Valérie Lemercier geslaagd.

Monica Meijer

Waardering: 3

Bioscooprelease: 18 november 2021
DVD-release: 25 maart 2022