The Windshield Wiper (2021)

Regie: Alberto Mielgo | 15 minuten | animatie, drama, fantasie, romantiek, korte film | Originele stemmencast: Eboni Adams, Kara Dyan Whitfield, Fanny Rosen, Charlie Bean, Jake Bercovici, Zachary Rosencrantz, Andrew Calder, Anca Tiribeja, Alberto Mielgo, John Duffin

‘What is love’ is de vraag die aan het begin en aan het einde van de film van Alberto Mielgo gesteld wordt. Het antwoord bevindt zich in het midden. ‘The Windshield Wiper’ geeft geen eenduidig antwoord maar toont het antwoord in een versnipperde aaneenschakeling van alledaagse menselijke gevoelens en interacties. In het alledaagse, daar zit de liefde verscholen. In de steelse blikken, onhandige pogingen, de onbeantwoorde belletjes, de vertwijfeling, de tussendoormomenten, de stiltes en de twijfel. Liefde zit overal en bij iedereen: in wie je bent en hoe je je tot anderen verhoudt – als kind, dochter, vader, zoon, moeder – in je jeugd en op latere leeftijd, in het spiegelbeeld en in verlies, in overpeinzingen, en in de nabijheid van de dood.

In de film staat de behoefte aan connectie centraal. Met wie klikt het? Waar het ooit begon bij ontmoeting waarbij contact gemaakt werd tussen twee personen, is er nu een digitale ‘match’ voor in de plaats gekomen. Contact is overal maar echte verbinding is zeldzaam. De film toont de ogenschijnlijk grote angst om je te committeren aan één persoon, aangezien je daarmee andere mogelijkheden verliest. Zelfs wanneer er een klik is, volgt vaak de reflex om door te zoeken. Tussen mensen is een rookgordijn ontstaan van verwachtingen, ideeën van hoe liefde eruit zou moeten zien, maar als iemand een romantisch gebaar maakt en er is niemand om het gebaar te ontvangen, is het dan nog wel romantisch?

De animatie in ‘The Windshield Wiper’ is impressionistisch en heeft een schitterende stijl die hyperrealistisch is én tegelijkertijd duidelijk de hand van de animator voelbaar maakt. Alberto Mielgo toont aan de hand van prachtig geanimeerde vignettes een wereld waarin mensen liefde analyseren, bespreken, en consumeren, maar waar ze deze liefde zelden bewust doorvoelen. Dat spanningsveld komt hard binnen in scènes waarin de heftigheid van het leven abrupt botst met onverschilligheid. Een zelfmoord, gefilmd met onrustige camera, terwijl het geluid van een voorbijrazende trein de omgeving ongestoord laat doorgaan. Even een zelfmoord, en dan weer over tot de orde van de dag: het leven dat alsmaar door dendert. Ondanks de sombere toon voelt ‘The Windshield Wiper’ niet leeg. Integendeel: het is een film die bruist van het leven, hoe ongemakkelijk en fragmentarisch ook. In de soundtrack klinkt de vraag: “how can you be ready for life”, gevolgd door de vaststelling “let’s love… cause soon enough we’ll die.”

De film bevat vele audiofragmenten waarvan het lijkt alsof ze terloops zijn opgenomen in het echte leven en ze een plekje gekregen hebben binnen de film. Alsof de film een recorder onder het dashboard heeft gelegd en simpelweg heeft geluisterd. Geen grote verklaringen, geen sluitend antwoord – alleen mensen die zoeken, falen en opnieuw beginnen. Alsof een ruitenwisser over het glas beweegt en telkens voor een heel kort moment helderheid biedt, voordat het zicht weer vertroebelt. Misschien is dat het enige eerlijke antwoord op de vraag waarmee ‘The Windshield Wiper’ opent.

Salman Guldemond

Waardering: 4