This Is Not a Burial, It’s a Resurrection (2019)

Recensie This Is Not a Burial, It's a Resurrection CinemagazineRegie: Lemohang Jeremiah Mosese | 120 minuten | drama | Acteurs: Mary Twala, Jerry Mofokeng, Makhaola Ndebele, Tseko Monaheng, Siphiwe Nzima-Ntskhe, Thabiso Makoto, Thabo Letsie, Silas Monyatse, Aleandro Florio, Sarah Weber

‘This Is Not a Burial, It’s a Resurrection’ is één van de weinige films die in Lesotho, een klein landje in Zuid-Afrika, gemaakt is. Het land heeft naast adembenemende natuur ook een interessante geschiedenis, en een voor ons onbekende cultuur en tradities. De film opent met een bijzonder geluid: de klanken voortgebracht door een lesiba, een traditioneel Lesothaans instrument. Een blinde man bespeelt het instrument, onderwijl als een soort bard het verhaal van de film vertellend.

De tachtigjarige weduwe Mantoa (een fantastische Mary Twala, die al stierf voor de film in Nederland in première ging) verneemt dat haar enige nog levende familielid, haar zoon, niet terugkomt uit de Zuid-Afrikaanse mijnen, omdat hij bij een ongeluk omgekomen is. Ze gaat onmiddellijk en op uitgesproken wijze haar rouwperiode in. Ook besluit ze dat haar tijd op aarde lang genoeg geduurd heeft. Ze wil begraven worden bij haar familie: haar ouders, grootouders, man en (klein)kinderen.

Het is een wens die heel normaal lijkt, maar die bemoeilijkt wordt door de Lesothaanse autoriteiten, die het dorp waar Mantoa woont willen gebruiken voor het aanleggen van een stuwmeer (iets wat de recente geschiedenis van Lesotho kenmerkt). Alle dorpsbewoners moeten verhuizen en hun geboortegrond vaarwel zeggen. Dat heeft natuurlijk een enorme impact. Want wat te denken van de begraafplaatsen, waar hun geliefden de laatste rustplaats hebben? Er zijn maar twee opties: de doden opgraven om ze een nieuw graf te geven, of ze achter te laten, in de wetenschap dat hun stoffelijke resten overspoeld zullen worden met water.

Het is Mantoa die als eerste in opstand komt. Ze neemt het in haar eentje op tegen de mannen met macht: eerst de priester, dan het dorpshoofd en ze eist ook de minister te spreken. Het verzet van de vrouw, die eerst het leven al gedag heeft gezegd, maar nu een hernieuwde kracht heeft gevonden, inspireert de overige dorpsbewoners.

Tegenstellingen als tradities en vooruitgang, leven en dood, het individu en de gemeenschap en thema’s als de kracht van verhalen en magisch realisme, je vindt het allemaal terug in ‘This Is Not a Burial, It’s a Resurrection’. De film is ontegenzeggelijk ontoegankelijk en traag, maar wie er in wil investeren, wordt zeker beloond met een visueel overdonderende en poëtische kijkervaring. Regisseur Lemohang Jeremiah Mosese castte, naast enkele professionele acteurs in de hoofdrollen, bewoners van het dorp waar de film werd opgenomen, wat de authenticiteit zeker ten goede komt. En de cinematograaf Pierre de Vielliers toont zich een meester in beeldcomposities en kleurgebruik.

‘This Is Not a Burial, It’s a Resurrection’ is een film die je eigenlijk zonder al te veel voorkennis moet ondergaan. Het is heel waarschijnlijk één van de eerste films, zo niet de eerste, die je uit Lesotho zult zien.

Monica Meijer

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 29 juli 2021