Tiger Stripes (2023)

Recensie Tiger Stripes CinemagazineRegie: Amanda Nell Eu | 95 minuten | fantasie, drama, horror | Acteurs: Zafreen Zairizal, Deena Ezral, Piqa, Shaheizy Sam, June Lojong, Khairunazwan Rodzy, Fatimah Abu Bakar

De 12-jarige Zaffan woont in een kleine gemeenschap in Maleisië. In haar puberteit merkt ze dat haar lichaam in een furieus tempo en op een hachelijke wijze verandert. Fysiek gezien neemt ze bijna demonische vormen aan en wanneer dit kwaaltje ook haar klasgenoten op school bereikt, vormt ze het middelpunt van negatieve attentie. Ze probeert zich normaal voor te doen, maar gaandeweg accepteert ze haar gedaanteverwisseling en omarmt ze dit.

‘Tiger Stripes’ is de debuutfilm van de Maleisische regisseuse Amanda Nell Eu. Het was direct ook de Maleisische inzending voor de Oscars van 2024. Dat de film de uiteindelijke schifting niet doorstaan heeft is geen wonder te noemen. ‘Tiger Stripes’ heeft in de kern grote, belangrijke thema’s te pakken, maar in de uitvoering slaagt het er niet in om de kijker te overtuigen.

Eigenlijk is het een coming of age-verhaal dat doordrenkt is van horror. Als jong meisje in de puberteit terechtkomen met alle vrouwelijke kwaaltjes van dien is één ding, maar als het zich op deze manier uit is het helemaal alarmerend. Menstruatie is een onderwerp dat vaak geweerd wordt, maar Nell Eu vergroot dit juist uit. Een dappere keuze, maar ook een die niet bepaald uit de verf komt. We zien een meisje dat eerst een vrolijk leven leidt met leuke vriendinnetjes op school, maar naarmate haar lichamelijk euvel het overneemt, wordt ze uitgekotst door diezelfde vriendinnetjes. Het is duidelijk dat ‘Tiger Stripes’ haar mosterd heeft gehaald bij cultklassieker ‘Carrie’, maar het evenaart deze film op geen enkel moment.

Pesten is een ander thema dat niet geschroomd wordt. De zware thematiek liegt er dus niet om. Het probleem is dat deze overgang van lieflijkheid naar pestkoppengedrag onnatuurlijk verloopt. Nu zijn kinderen harder dan welke wezens dan ook, maar de manier waarop ze Zaffan laten vallen (op een vriendinnetje na) is wel heel cru.

Wat ook niet bijdraagt aan de geloofwaardigheid van ‘Tiger Stripes’ is de CGI. Er wordt niet veel gebruik van gemaakt, maar als we zien hoe Zaffan als een tijger een boom in rent, worden de lachspieren geactiveerd, terwijl het een bloedserieuze film is. Het is natuurlijk een film die niet met Hollywood-budgetten werkt, maar er zijn creatievere oplossingen te bedenken in plaats van zulke tenenkrommende technieken.

Waar het niet aan schort zijn de acteerprestaties. Met name Zafreen Zairizal die de hoofdrol speelt, weet met haar toornige blikken angst aan te jagen. Ook brengt de film de prachtige Maleisische jungle solide in beeld. Jammer genoeg mist de plot en de sfeer teveel bezieling om van een geslaagde film te spreken.

Sjoerd Crins

Waardering: 2

Bioscooprelease: 11 april 2024