Timecop (1994)

Regie: Peter Hyams | 99 minuten | actie, misdaad | Acteurs: Jean-Claude Van Damme, Mia Sara, Ron Silver, Bruce McGill, Gloria Reuben, Scott Bellis, Jason Schombing, Scott Lawrence, Kenneth Welsh, Brent Woolsey, Brad Loree, Shane Kelly, Richard Faraci, Steven Lambert, Kevin McNulty

Was tijdreizen maar zo eenvoudig: een raceraket die je met een noodgang transporteert naar een ver of minder ver verleden. In ‘Timecop’ (1994) is dat in ieder geval de manier van tijdreizen. In dit genremengsel van misdaad, scifi, actie en romantiek, wordt veiligheidsagent Max Walker het verleden ingestuurd om een politicus met foute toekomstplannen af te stoppen. Tegelijk wil Max vroegere fouten in zijn privéleven rechtzetten. Helaas vergeet hij de belangrijkste tijdreizigersles: wie gaat rommelen in het verleden vraagt om problemen in de toekomst.

Het onderhoudende ‘Timecop’ is in de eerste en laatste plaats een vehikel voor de martial-arts-capriolen van Jean Claude van Damme. De Muscles from Brussels trekt hier alle registers open, waarbij het soms meer lijkt op slapstick dan op knokken. Maar spectaculair is het soms wel.

Met alleen gevechtskunst red je het niet, dus gelukkig heeft ‘Timecop’ meer te bieden. Het verhaal is vermakelijk en spannend, waarbij je nooit helemaal zeker weet wie aan de goede kant staat en wie niet. De dialogen zijn soms slim, soms grappig. Maar het aardigste is nog de blik die je krijgt op de toekomstverwachtingen anno 1994. ‘Timecop’ speelt voor een groot deel in 2004 (10 jaar na release van de film) en opvallend is de curieuze blik op de toekomst. Met bizarre hightech-auto’s en een verre voorloper van de TomTom.

Minder sterk (maar niet onverwacht) is het houterige acteren van Van Damme. In een gewone knokfilm geen probleem, maar ‘Timecop’ heeft een dramatische dimensie en die komt minder goed uit de verf. Des te pijnlijker wanneer je het sterke acteren ziet van tegenspeelster Mia Sara. Ook minder geslaagd is de veel te lange finale. Terwijl in het eerste uur verhalende scènes soepel afwisselen met knokscènes, is het laatste half uur een uitgerekte matpartij.

Opvallend dat deze film over tijdreizen amusanter wordt naarmate de decennia verstrijken. Het verhaal houdt zijn tijdloze spanning, maar de toekomstverwachtingen uit 1994 worden steeds aandoenlijker. Het doet de kijker terugdenken aan het eigen leven anno 1994. Toen deze recensent nog dacht dat je Hollywoodfilms niet serieus mocht nemen en daarom ‘Timecop’ maar oversloeg. Over aandoenlijk gesproken.

Henny Wouters

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 1 december 1994