Touch – Snerting (2024)
Regie: Baltasar Kormákur | 121 minuten | drama, romantiek | Acteurs: Egill Ólafsson, Kôki, Palmi Kormákur, Masahiro Motoki, Yôko Narahashi, Ruth Sheen, Masatoshi Nakamura, Meg Kubota, Tatsuya Tagawa, Charles Nishikawa, Siggi Ingvarsson, Starkaður Pétursson, Akshay Khanna, Kieran Buckeridge, Brandy Row, Benedikt Erlingsson, Maria Ellingsen, Eiji Mihara
Op zoek naar de verloren tijd. Het is nog net geen zelfstandig genre, maar hoeveel boeken en films zijn er inmiddels niet verschenen over deze speurtocht? Van Marcel Prousts gelijknamige literair monument tot Orwells ‘Coming up for Air’ tot het heerlijk sentimentele ‘Stanno tutti bene’ van Giuseppe Tornatore. Met vaak hetzelfde uitgangspunt: een ouder persoon graaft diep in zijn verleden, om zo zijn huidige zelf wat beter te begrijpen. Of, zoals in het IJslands-Britse drama ‘Touch’, om kreukels uit het verleden recht te strijken.
In ‘Touch’ heet die oudere persoon Kristófer, een alleenstaande zeventiger die in maart 2020 van zijn arts te horen krijgt dat Alzheimer aan de poort staat te kloppen. Met als advies: ga nu de dingen doen die je altijd hebt willen doen. Voor Kristófer betekent dit een zoektocht naar Miko, een Japanse met wie hij 50 jaar daarvoor een korte maar hevige relatie beleefde in Londen. Een relatie die een onverwacht en voortijdig einde kende. Om Miko te vinden stuit Kristófer op twee flinke hobbels. Hij heeft geen idee waar ze uithangt en er hangt een pandemie in de lucht. Iets met corona.
In ‘Touch’ (van gelauwerd regisseur Baltasar Kormákur) volgen we de gebaande wegen van het genre. We reizen mee met de oude Kristófer naar Engeland en Japan en we beleven in flashbacks de tijd waarin hij studeerde en werkte in Londen. Tussendoor zien we nog wat overbodige scènes uit de periode tussen 1969 en 2020. Kristófer is trouwens niet de enige die op een sentimental journey gaat. De kijker wordt onherroepelijk teruggevoerd naar de begindagen van de pandemie, het ontstaan van de bekende covidcultuur met zijn elleboogbegroeting, mondmaskers en grenscontroles. Ook een soort van nostalgie.
Dit alles levert een film op die het qua sfeer en drama meestal prima doet, maar ook de nodige missers kent. Al in het eerste half uur krijgen we een overload aan informatie te verstouwen. Over covid, Kristófers ziekte, Japanse haiku’s, vaders en dochters, John en Yoko, communisme, zangtalent en nog veel meer. Het acteren is niet over de hele linie sterk en op het eind gaat het verhaal richting melodrama. Maar toch. Met zijn sympathieke personages, aantrekkelijke decors en vlotte vertelling zit je ‘Touch’ eenvoudig uit. En hoe vaak zien we nou een film waarin een IJslander naar Engeland gaat om op zoek te gaan naar zijn Japanse ex? Toch?
Henny Wouters
Waardering: 3.5
VOD-release: 16 juli 2026 (Netflix)