Treat Her Like a Lady (2026)

Regie: Paloma Aguilera Valdebenito | 110 minuten | drama | Acteurs: Nienke Plas, Claude Musungayi, Lucinda Sedoc, Delilah Warcup–van Eyck, Tiamo Ahmadwand, Julian Cruiming, Aimee Klaassenbos, Edon Rizvanolli, Zuheimi Severino, Kaylyn Smart, Kiyana Smart, Delilah van Eyck

Het Nederlandse systeem is een complex web vol wetten en regels, waarbij bureaucratie eerder regel dan uitzondering is. Mensen die het niet breed hebben, hebben vaak het gevoel benadeeld te worden; en vermoedelijk is dat deels waar. In ‘Treat Her Like a Lady’ krijgen we een inkijkje in een verhaal waarin iemand alleen met haar kinderen op moet boksen tegen de grote boze mensenwereld.

Sandra is een alleenstaande moeder die in een van de Max Havelaarflats pal aan de Amsterdamse ringweg A10 woont met haar twee dochters Harrie en Stella. Het is een volkse vrouw die al vis verkopend en poetsend probeert wat centen bij elkaar te sprokkelen. Ondertussen ontvangt ze een bijstandsuitkering, maar als men daar lucht krijgt van haar situatie gaat het leven van Sandra van kwaad tot erger. Eerst wordt het water afgesloten en niet veel later wordt ze uit de flat gebonjourd en veroordeeld tot een schamele hotelkamer waar ze met haar kinderen moet leven. Toch laat Sandra zich niet gek maken, ze wil haar kinderen een magische zomer geven en vertelt hun dat ze lekker samen op vakantie gaan.

Wat als je de verzengende hitte van ‘Do the Right Thing’ de volkse buurten van Amsterdam laat binnendringen? Er zijn maar weinig films die de straten van een stad zo heet hebben laten voelen. In ‘Treat Her Like a Lady’ kom je in zo’n zelfde soort hittegolf terecht. Personages gutsen op standje zomer; ventilators worden aangeslingerd en schoenen maken plaats voor teenslippers. De warmte wordt akelig voelbaar en is de perfecte achtergrond voor de film die Paloma Aguilera Valdebenito heeft geschreven en geregisseerd.

Aan alles merk je dat dit een uiterst persoonlijk verhaal is. Het is dan ook gebaseerd op het echte leven van de regisseuse. Haar moeder deed er alles aan om de touwtjes aan elkaar te knopen en veel van de scènes verwijzen naar de realiteit die Aguilera Valdebenito vroeger met haar eigen ogen aanschouwde. Zo zien we in de openingsscène hoe er tientallen broden uit een vrachtwagen vallen, die vervolgens op heldhaftige wijze binnenshuis worden gebracht. Hoewel het surrealistisch oogt, is dit echt gebeurd.

Dat surrealisme gonst door de rest van de film. Het esthetische kleurgebruik – de kleuren van de gang in het hotel lijken zo uit ‘The Grand Budapest Hotel’ aangewaaid – en de manier waarop de camera statisch geplaatst wordt, maakt dat het als een droom voelt. Het zijn suikerspinroze werelden die een hoger doel dienen. Sandra wil haar kinderen in de watten leggen. Die kleuren knallen vooral door het scherm wanneer ze een financiële meevaller besteedt aan het geluk van Harrie en Stella. Het is een scène die zomaar in een van de films van Spaanse grootmeester Pedro Almodóvar had kunnen zitten.

De film wisselt moeiteloos tussen genres. Waar je het ene moment hartelijk kunt lachen om een tosti die de kaas op een gloeilampje doet smelten, daar pink je daarna een traan weg om Nienke Plas die ‘Vuile Huichelaar’ van Renee de Haan luidkeels meezingt. Er zit zelfs een heuse spaghettiwestern shootout in, die de fameuze extreme zoom à la Sergio Leone er op een vernuftige manier in fietst.

Plas zet de rol zeer indrukwekkend neer. De Amsterdamse bravoure van een ruwe bolster, blanke pit zit er goed ingebakken. Ze is geen rol aan het spelen; je kijkt naar een doorleefd personage dat het complexe moederleven op haar unieke wijze inkleurt. De overduidelijke chemie tussen haar en de drie kindacteurs – Stella werd gespeeld door een tweeling omwille van het aantal uren dat een jong kind mag werken – straalt van het scherm af.

Armoede in Nederland en het systeem dat daaraan bijdraagt, bereiken maar zelden het witte doek. ‘Treat Her Like a Lady’ houdt je een spiegel voor en schetst hoe iemand die niets heeft nog veel meer wordt afgenomen. Natuurlijk, Sandra is zeer naïef door te denken dat ze het zelf allemaal wel even regelt, maar het wordt haar op een apatische wijze verdomd lastig gemaakt. Al deze heftige onderwerpen worden echter besproken op zeer luchtige wijze en dat maakt het een film waarbij de vorm en inhoud elkaar knap aanvullen.

Sjoerd Crins

Waardering: 4

Bioscooprelease: 28 mei 2026