Un amour impossible (2018)

Recensie Un amour impossible CinemagazineRegie: Catherine Corsini | 135 minuten | drama, biografie | Acteurs: Virginie Efira, Niels Schneider, Jehnny Beth, Estelle Lescure, Coralie Russier, Iliana Zabeth, Catherine Morlot, Ambre Hasaj, Sasha Alessandri-Torrès Garcia, Pierre Salvadori, Gaël Kamilindi, Simon Bakhouche

Een romantische film over standsverschillen in de liefde, in de jaren vijftig. Hebben we zulks niet eerder gezien? Mais oui, bien sûr. In het gloedvol geënsceneerde ‘Un amour impossible’ gaat typiste Rachel (de uitstekende Virginie Efira) een verhouding aan met de rijke Philippe (Niels Schneider), een charmante snoever die alleen zijn liefde betuigt wanneer ernaar wordt gevraagd. Of in bed, maar dat is eenvoudig.

De kijker heeft alle clichés over romantische liefde voor het oprapen – inclusief voice-over en geliefden die hun brieven hardop voorlezen, maar je gelooft in de liefde van Rachel voor Philippe, en kijkt met haar mee, denkt zelfs meer dan haar te zien. Geloofwaardigheid is altijd de sleutel, in de liefde zijn er immers niet zoveel andere mogelijkheden dan houden van, doen alsof en bijbehorend hartengeknars.

Er is iets tussen de twee, een leeftijdsverschil in ieder geval. Het feit dat Rachel ouder is (Imdb spreekt van tien jaar tussen de acteurs) heft het standsverschil op, dat is het originele aan deze film. Rachel heeft een sterk karakter, is een pure ziel en ouder, Philippe heeft het koele van de eeuwige jeugd en de rijkdom. In beider houdingen schuilt zowel chemie als onheil.

Onheil dat komt, omdat de liefde zelden zonder onheil komt. Helaas weinig nieuws, beste lezers. Na een klein uur heeft deze film haar dramatische climax al bereikt. Mooi gebracht is het wel, met onder meer een autotochtje over een smalle kustweg, en een motorkap die plots voor de ruiten slaat, en een auto die vlak voor de afgrond remt, en jonggeliefden die daarna de liefde bedrijven. Even is het mooi, heel mooi.

De sympathie van de kijker is aan Rachel, die moeder wordt van een dochter, die niet erkend krijgt omdat zij voor de familie van Philippe te min zou zijn, en toch wil dat haar dochter haar vader kent. Philippes beweegredenen worden erin gewreven, maar Rachel weert zich kranig. Veel zwart en wit, maar geloofwaardigheid blijft de sleutel. En liefde van de makers voor het hoofdpersonage. ‘L’amour’ is ‘impossible’, dat wisten we al. Hoe je ermee omgaat, dat maakt het verschil.

Jan-Kees Verschuure

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 7 februari 2019