Unborn But Forgotten – Hayanbang (2002)

Regie: Chang-jae Lim | 95 minuten | horror | Acteurs: Jun-ho Jeong, Eun-ju Lee, Seong-Yong Kye, Kan-hie Lee, So-yeon Lee, Ji-Yeon Myeong

De film begint met een gruwelijke scène. Een vrouw ligt in het bloed in bad. Een man komt de grauwe badkamer binnen. Allerlei geluiden klinken terwijl de vrouw heen en weer wordt geslingerd. Dan is ze dood.

Verschillende vrouwen overlijden tijdens hun zwangerschap. Het is een raadsel waarom. Als detective Choi hoort over deze mysterieuze gevallen besluit hij het te gaan onderzoeken. Zijn vriendin en journaliste Soo-Jin volgt hem voor een artikel. Al snel blijkt dat alle overleden vrouwen hebben geklikt op de site van een abortuskliniek. Allen zijn na het klikken op de site overleden. ‘Unborn but Forgotten’ is een van de vele varianten op ‘The Ring’ (2002) of ‘Ringu’ (1998). Is het in ‘The Ring’ een videoband die de dood brengt, zo is het hier een internetsite. Erg jammer. Een zoekgeraakte videoband is altijd nog mysterieuzer dan een site op het internet. ‘Unborn But Forgotten’ is overigens de internationale titel. De oorspronkelijke naam van de film is ‘Hayanbang’.

De sfeer van de film is erg goed. Kil, grauw, simpel. Geen overdreven horroreffecten, geen vrouwen die gillend de trap oprennen. Absoluut geen Amerikaanse film dus. ‘Unborn But Forgotten’ is een Zuid-Koreaanse film. Films waar steeds meer interesse voor lijkt te zijn, waarschijnlijk vanwege de simpele maar effectieve manier van filmen. Het verhaal van ‘Unborn But Forgotten’ mag onorigineel en onrealistisch zijn, de acteurs komen geloofwaardig over. Jammer dat sommige personages niet wat dieper worden uitgewerkt. Ook is het jammer dat niet duidelijk wordt wat er nu precies gaande is tussen de twee hoofdpersonen.

Regisseur Lim Chang-Jae, die met deze film zijn regiedebuut aflevert, weet met zwart-witte beelden, heldere witte kamers, en mooie invalshoeken een grimmige sfeer neer te zetten. Jammer dat het verhaal zo ongelooflijk traag is. Waarschijnlijk is dat de reden dat de film niet echt eng is. Sommige films halen hier juist hun kracht vandaan, maar een horror moet wel een heel goed verhaal hebben wil de film met zo’n traag tempo spannend blijven. Waar de regisseur wel in slaagt is het scheppen van onduidelijkheid. De hoofdpersonen ontrafelen naar voldoening een aantal mysteries, maar er blijven genoeg vragen over voor een tweede deel.

D. Helmink