Vie privée (2025)

Regie: Rebecca Zlotowski | 103 minuten | misdaad, drama, thriller | Acteurs: Jodie Foster, Daniel Auteuil, Virginie Efira, Mathieu Amalric, Vincent Lacoste, Luàna Bajrami, Noam Morgensztern, Sophie Guillemin, Frederick Wiseman, Aurore Clément, Irène Jacob, Park Ji-min, Jean Chevalier, Emma Ravier, Scott Agnesi Delpapierre, Lucas Bléger, Jérôme Lenôtre, Marlise Bété

‘Vie privée’ volgt Lilian Steiner (Jodie Foster), een Amerikaanse psychiater die in Parijs werkt. Wanneer een van haar vaste patiënten, Paula (Virginie Efira), onverwacht sterft – officieel door zelfmoord – kan Lilian het niet geloven en weigert ze te accepteren dat Paula zichzelf het leven heeft ontnomen. Geplaagd door schuldgevoel en twijfel aan haar eigen professionele oordeel, raakt Lilian ervan overtuigd dat er sprake moet zijn van moord. 

Vastbesloten om de waarheid te achterhalen, begint ze op eigen houtje onderzoek te doen. Haar zoektocht leidt haar langs verschillende verdachten, waaronder Paula’s echtgenoot Simon (een immer sinistere Mathieu Amalric) en dochter Valérie (Luàna Bajrami), en brengt haar in contact met een variëteit aan mensen – van hypnotiseurs tot collega’s – terwijl ze obsessief aanwijzingen en motieven probeert te ontrafelen. Haar ex-man Gabriel (Daniel Auteuil) sluit zich tegen wil en dank aan bij haar speurtocht, waardoor hun verzande relatie opnieuw onder de loep wordt genomen.

In ‘Vie privée’ gaan droogkomisch en tragisch niet altijd even goed hand in hand. De film streeft enerzijds naar ingetogen intensiteit en psychologische diepgang, maar het resultaat voelt eerder gedempt dan ontroerend aan. De film wil duidelijk een ingetogen karakterstudie zijn in lijn met het werk van de Franse grootmeester Claude Chabrol, maar het weloverwogen tempo leidt in dit geval vaak tot stilstand. Wat intiem zou moeten aanvoelen, komt juist afstandelijk over, waardoor het moeilijker is om je volledig in te leven in de emotionele spanning van het verhaal. Anderzijds zijn er ook komische ondertonen die soms spontaan ten tonele verschijnen en vloeken met de eerder beschreven dramatiek. Een beetje luchtigheid in een grimmig verhaal is geen probleem, maar de wijze waarop humor wordt toegevoegd is meer geesteloos dan kalmerend.

Wat evenmin helpt is dat ‘Vie privée’ in zijn vele ontrafelingen nooit echt verrast. Iedereen die ook maar een beetje bekend is met de eigenschappen van een moordmysterie, zal niet overrompeld worden door de diverse plotontwikkelingen. Van intense spanning is dan ook vrij weinig sprake. De film is zo in beslag genomen door de vele bijpersonages die op het pad van Lilian komen, dat er geen tijd wordt geïnvesteerd in een goede spanningsopbouw. De dreiging voelt ronduit nietig.

Omringd door conventies en andere mankementen, probeert veteraan-actrice Jodie Foster dit zinkende moordmysterie drijvende te houden. Zij is ongetwijfeld de grootste troef van de film. Foster levert een genuanceerde, beheerste prestatie die zelfs achter de kleinste gebaren diepere gedachten en gevoelens suggereert. Met een minder begaafde actrice zou de film wellicht bezwijken onder zijn eigen terughoudendheid, maar Fosters aanwezigheid geeft de film een ​​diepgang die anders zou ontbreken.

Uiteindelijk is ‘Vie privée’ geen onhoudbare film, maar wel een frustrerend futloze. De acteerprestatie van Jodie Foster maakt de film enigszins het kijken waard, vooral voor liefhebbers van haar werk, maar de film om haar heen weet haar niveau nooit helemaal te bereiken. Het is een ingetogen drama dat in je geheugen wil blijven hangen, maar uiteindelijk sneller vervaagt dan zou moeten. De intenties zijn serieus en respectabel, de uitwerking te wankel. Als karakterstudie blijft hij te afgemeten, als moordmysterie te doorzichtig.

Len Karstens

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 15 januari 2026