Vittoria (2024)
Regie: Alessandro Cassigoli, Casey Kauffman | 89 minuten | drama | Acteurs: Marilena Amato, Gennaro Scarica, Vincenzo Scarica, Nina Lorenza Ciano, Anna Amato
Wat drijft iemand om koste wat kost een dochter te willen? In de op ware gebeurtenissen gebaseerde film ‘Vittoria’ zoeken Alessandro Cassigoli en Casey Kauffman het antwoord op deze vraag. Niet met grote gebaren of overdreven sentiment, maar via een indringende blik op een Napolitaans gezin waarin een vrouw haar vurige wens om een meisje te adopteren omzet in daadkracht — en daarmee haar hele omgeving meesleept. In een stijl die laveert tussen documentaire en fictie reconstrueren de makers een intiem familieverhaal over verlangen, verlies en verbinding. Een persoonlijke droom wordt een collectieve beproeving, met ingrijpende gevolgen voor het hele gezin.
Centraal staat Jasmine, gespeeld door Marilena Amato, die haar eigen verhaal vertolkt, een kapster met een liefdevolle echtgenoot, drie zoons, en een schijnbaar volmaakt leven. Maar sinds de dood van haar vader wordt ze geplaagd door dromen over een meisje dat naar haar toe komt gerend. Die droom groeit uit tot een allesoverheersend verlangen: Jasmine wil een dochter. Haar man Rino (Gennaro Scarica) is eerst afstandelijk en afwijzend — de typische man die in eerste instantie niet begrijpt waar zijn vrouw doorheen gaat. Maar naarmate het proces vordert, wordt hij zonder het expliciet toe te geven, haar grootste steun.
Wat ‘Vittoria’ zo krachtig maakt, is de manier waarop de film het persoonlijke verbindt met het universele, zonder het te dramatiseren. Dit is geen ‘glitter en glam’-vertelling over adoptie, maar een rauwe, soms confronterende inkijk in een gezinsproces dat alles behalve eenvoudig is. Cassigoli en Kauffman kiezen resoluut voor een documentaire benadering binnen hun fictiekader. Geen gladgestreken acteerprestaties, maar levensechte dialogen, onopgesmukte emoties en familiaire fricties die nooit gekunsteld aanvoelen.
De film houdt zich ver weg van clichés. Jasmine is geen modelmoeder of inspirerende heldin — ze is koppig, impulsief en op momenten zelfs onredelijk. Maar juist daardoor blijft ze fascinerend. Haar onstuitbare wens werkt aanstekelijk en stelt vragen die verder reiken dan het adoptieproces zelf: over autonomie, (vrouwelijk) verlangen, liefde en loyaliteit binnen een gezin. Wanneer haar droom het huwelijk en het gezinsleven onder druk zet, ontvouwt zich een subtiel drama over hoe liefde niet altijd logisch is, maar wel kan verbinden.
De kracht van ‘Vittoria’ zit hem ook in de oprechte eenvoud. De camera van Melissa Nocetti observeert zonder oordeel en weet precies de juiste afstand te bewaren. Het is intiem, maar nooit voyeuristisch. Giorgio Giampà’s sobere soundtrack doet daar nog een schepje bovenop. Zeker in de slotfase — waarin het gezin langzaam tot een nieuw evenwicht komt — tillen beeld en geluid de emotionele lading tot een ontroerend hoogtepunt. Het is die finale, waarin de film geen woorden meer nodig heeft, die blijft hangen.
Dat de hoofdrollen vertolkt worden door de echte familieleden van wie het verhaal afkomstig is, geeft de film een extra laag. Nergens voelt het gespeeld, nergens gezocht. Je voelt als kijker hoe de gezinsleden samen hun verleden herbeleven en herinterpreteren. De scènes tussen Jasmine en haar man zijn doordrongen van een liefde die zich uit in ruzie, stilte, steun en uiteindelijk wederzijdse erkenning. De familie zoekt geen perfectie, maar verbinding — en juist daarin schuilt de schoonheid van de film.
Kaat Monsieur
Waardering: 3.5
Bioscooprelease: 5 juni 2025