Vleesdag (2025)

Regie: Martijn Smits | 86 minuten | horror | Acteurs: Caro Derkx, Emma Josten, Bart Oomen, Sweder de Sitter, Sem Ben Yakar, Derron Lurvink, Tommy Zonneveld, Chardonnay Rillen, Juliëtte van de Weerd

Het marketingteam van ‘Vleesdag’ draaide voor de première overuren. In een persbericht liet distributeur ND Pictures weten dat een testscreening volledig uit de hand was gelopen en dat een speciale trauma-lijn was geopend voor de slachtoffers. Op de cover van de film prijkt trots een quote van Jan Doense, dat ‘Vleesdag’ met afstand de bloederigste “Nederhorrorfilm” ooit zou zijn. Nu ligt die lat niet zo heel hoog, dus zou Martijn Smits nog wel eens met dat record aan de haal kunnen gaan. Maar is het ook een goede film?

Mirthe (Caro Derkx) werkt in de vakantie op een boerderij en slachthuis. Niet om geld te verdienen, maar om stiekem opnames te maken van het dierenleed dat zich daar afspeelt. Na de video’s te hebben gedeeld met activist Nasha (Emma Josten), wordt Mirthe meegezogen in een missie om de varkens te redden. Maar niets is minder waar, en het zijn niet de varkens, maar de activisten en de boerenfamilie die hun leven niet zeker zijn.

Is ‘Vleesdag’ bloederig? Dat zeker! Helemaal in de context van de gemiddelde Nederhorror. Maar ‘Vleesdag’ heeft niet slechts te concurreren met Nederhorror. Binnen het internationale horrorspeelveld heeft de kijker veel te kiezen, en in die context bezien valt het met de bloederigheid en gruwelijkheid van ‘Vleesdag’ best mee. Misschien zelfs wel iets tegen, gezien de manier waarop de film werd gemarket. Dat betekent overigens niet dat ‘Vleesdag’ geen aardige film is.

Caro Derkx, toch met name nog bekend vanwege haar rol in de hitserie “Rundfunk”, laat zien niet geheel onverdienstelijk te kunnen acteren. Ze zet Mirthe geloofwaardig neer en heeft voor deze rol fysiek heel wat te verduren gekregen. Emma Josten speelt een rol die de meeste mensen niet achter haar zullen hebben gezocht. Met haar neonblauwe haar komt ze als activist best goed uit de verf. Samen met Derkx is ze de dragende kracht van deze film. Het acteerwerk van de overige castleden laat daarentegen wel wat te wensen over. Met name de Twentse accenten van de boerenfamilie klinken als nagels over een schoolbord. Je vraagt je toch af waarom er voor accenten wordt gekozen als deze niets aan de film toevoegen, zeker als de acteurs niet in staat zijn ze overtuigend neer te zetten.

De acteurs worden overigens ook niet geholpen door het script. Stuk voor stuk zijn hun personages zo eendimensionaal als maar mogelijk is. Dat maakt vervolgens ook dat de vele achtervolgingsscènes in het tweede bedrijf hun doel voorbijschieten. Het maakt je als kijker namelijk niet zoveel uit wie er sterft, aangezien je je aan niemand echt kunt vastgrijpen, waardoor ook gelijk alle spanning die je van een horrorfilm verwacht schittert door afwezigheid.

‘Vleesdag’ maakt overigens wel slim gebruik van de boerenomgeving: de modderige erven, het gezoem van machines en de kille gangen van het slachthuis zijn een effectief canvas voor een horrorfilm. De vele agrarische machines en slachtinstrumenten bieden tal van mogelijkheden voor gruwelijke moorden, en daar doen regisseur Martijn Smits en schrijver Paul de Vrijer graag hun voordeel mee. Uiteindelijk is dat het punt waarop ‘Vleesdag’ levert. Misschien niet zo extreem als de marketing deed vermoeden, maar liefhebbers van gore kunnen hun lol op.

Met ‘Vleesdag’ levert Martijn Smits een ambitieuze poging om de Nederhorror nieuw leven in te blazen. De film is ruw, expliciet en bij vlagen effectief, maar verliest onderweg spanning en emotionele betrokkenheid door vlakke personages en een simplistisch script. Het resultaat is een bloederige boerenslasher die fans van gore zeker zal vermaken, maar die in bredere zin weinig blijvende indruk achterlaat.

Jelco Leijs

Waardering: 3

Bioscooprelease: 25 september 2025