Vreemd bloed (2010)

Regie: Johan Timmers | 86 minuten | drama | Acteurs: Wim Opbrouck, Viviane de Muynck, Jelle de Jong

De titel ‘Vreemd Bloed’ dekt de lading van deze film wel. De status van Nederlandse klassieker zoals ‘Flodder’, ‘Soldaat van Oranje’ en ‘Zwartboek’ dat zijn, zal deze productie niet snel in de wacht slepen. Daarvoor is deze rolprent te dwars en te afwijkend. Eigenzinnigheid is echter geen belemmering voor succes en lof, want ‘Abel’ van regisseur Alex van Warmerdam is ook geen doorsnee kijkvoer, maar ‘Vreemd Bloed’ is té anders. Onevenwichtig en surreëel.

‘Vreemd Bloed’ draait om een slagersfamilie. Pa (Opbrouck) is een tiran die niets liever wil dan dat zijn zonen de zaak overnemen. Als zijn kroost opstandig wordt, is zijn hoop gevestigd op Kind (Naber), de jongste van het stel. De gevoelige jongen ziet het niet zitten om de slagerij in te gaan. Regisseur Johan Timmers heeft een verhaal over verstoorde ouder-kind relaties ingeblikt. Het klassieke verhaal is echter anders dan je normaal gesproken van dergelijke coming of age drama’s verwacht.

Timmers werkt met vreemde, bijna karikaturale personages en veel verstilde momenten waarin niet gesproken wordt. De surreële sfeer en de vreemde beelden leveren een unieke kijkervaring op die helaas niet over de gehele linie weet te overtuigen. Het acteerwerk is goed, maar de karakters zijn niet serieus te nemen, wat een aantal tragikomische scènes oplevert die helaas niet allemaal weten te overtuigen. De vrijwel afwezige soundtrack maakt de film ook niet erg aantrekkelijk. Toch is de unieke presentatie interessant genoeg om te blijven volgen. Opbrouck speelt trouwens zeer sterk en weet de vreemde slager iets tragisch mee te geven. De massieve bruut heeft iets kwetsbaars.

‘Vreemd Bloed’ is zeker geen klassieker, maar dit is wel een film met ballen. Timmers probeert iets aparts neer te zetten. Dat het geen perfecte film oplevert is hem vergeven. In plaats van de verfilming van een musical of een slappe jeugdfilm kiest de regisseur voor de moeilijke weg en dat is alleen maar te prijzen.

Frank v.d. Ven