Wasteman (2025)

Regie: Cal McMau | 90 minuten | misdaad, drama, thriller | Acteurs: Tom Blyth, David Jonsson, Alex Hassell, Corin Silva, Keaton Ancona-Francis, Layton Blake, Neil Linpow, Paul Hilton, Jack Barker, Fred Muthui, Neil Berrett, Paul W Black, Darren Clayton, David Cromarty, Chay Faraday-Browne, Martin Fox

Veel filmmakers lijken het heden als setting liever te mijden. Niet alleen uit nostalgie, maar ook omdat het idee leeft dat mobiele telefoons inherent niet-cinematisch zijn. Het gros van de films zou immers met één simpel belletje al opgelost kunnen worden. Met ‘Wasteman’ laat regisseur Cal McMau juist het tegenovergestelde zien. Geïnspireerd door gesmokkelde telefoonbeelden uit gevangenissen gebruikt hij die realiteit als uitgangspunt voor een film die zich nadrukkelijk in het heden afspeelt.

Taylor (David Jonsson) zit al veertien jaar een gevangenisstraf uit voor een relatief klein vergrijp, wanneer hij plots uitzicht krijgt op vervroegde vrijlating. Met de hoop zich te herenigen met de zoon die hij nooit heeft gekend, probeert hij zijn laatste dagen zo onopvallend mogelijk door te komen. Dat plan komt echter direct onder druk te staan wanneer hij een nieuwe celgenoot krijgt. Dee (Tom Blyth) is charismatisch, onvoorspelbaar en allesbehalve subtiel – hij brengt een halve snoepwinkel mee de cel in, designerkleding, een spelcomputer, noem maar op. Met zijn roekeloze gedrag lijkt Dee Taylors vervroegde vrijlating steeds verder in gevaar te brengen.

David Jonsson laat opnieuw zien dat hij een acteur is met een mooie toekomst, na eerdere sterke rollen in ‘Alien: Romulus’ en ‘The Long Walk’. Zijn Taylor is ingetogen en gespannen, al lijkt hij soms één vaste gezichtsuitdrukking te hebben die vooral uitstraalt dat hij het heel zwaar heeft – wat, eerlijk is eerlijk, binnen deze setting ook niet geheel onterecht is. Daartegenover staat Tom Blyth als Dee, die met zichtbaar plezier de rol van ontregelende factor speelt en de film van de nodige energie voorziet. Samen vormen ze een sterk duo dat elkaar goed aanvult.

‘Wasteman’ onderscheidt zich van vergelijkbare films vooral door het camerawerk. Zo wordt er gekozen voor een minder wijd beeldformaat, waardoor de ruimtes nog benauwender aanvoelen. In plaats van traditionele overgangsshots verschijnen tussen scènes door regelmatig fragmenten die lijken te zijn opgenomen op telefoons van de gevangenen zelf, in het daarbij horende verticale formaat. De geweldsscènes zijn bewust chaotisch en ongepolijst in beeld gebracht – op een gegeven moment spat er zelfs bloed op de lens. Samen geven deze keuzes de film op momenten een rauwe, bijna documentaireachtige kwaliteit.

Tegelijkertijd committeert ‘Wasteman’ zich niet volledig aan deze realistische stijl. Op sommige momenten oogt de film juist gestileerd. Naarmate het verhaal vordert, wordt er bovendien meer plaatsgemaakt voor klassieke dramatische accenten, wat de film weer wat dichter bij bekend terrein brengt.

‘Wasteman’ vertelt op papier geen bijzonder nieuw verhaal, maar weet zich te onderscheiden in de uitwerking. Door het camerawerk en de nadruk op realisme voelt de film rauw en eigentijds. Het laat zien dat het heden toch cinematisch kan werken, zelfs met mobiele telefoons.

Julian Meijer

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 30 april 2026