We Don’t Live Here Anymore (2004)

Regie: John Curran | 101 minuten | drama | Acteurs: Laura Dern, Naomi Watts, Mark Ruffalo, Peter Krause, Sam Charles, Haili Page, Jennifer Bishop, Jennifer Mawhinney, Amber Rothwell, Meg Roe, Jim Francis, Marc Baur, Partrick Earley

Het gegeven is bepaald niet origineel. Zet twee uitgebluste stellen bij elkaar, laat voorzichtig wat erotische vonken overspringen en vergeet vooral niet een paar onschuldige kindertjes toe te voegen die van dit alles de dupe zullen worden. Een klassiek relatiedrama zal het klassieke resultaat zijn. ‘We Don’t Live Here Anymore’ volgt dit recept nauwgezet, behalve dat in dit geval het eerste stel nog over genoeg liefde beschikt om wederzijdse haat te kunnen genereren, terwijl het tweede stel zo non-communicatief is dat er zelfs tijdens de liefdesdaad geen oogcontact bestaat. Dat het kruiselings overspel uiteindelijk voor flinke beschadigingen zal zorgen lijdt geen twijfel. Maar zijn we daar eigenlijk wel in geïnteresseerd?

Hoewel de plot dus niet erg origineel is, zou een getalenteerd filmmaker in staat moeten zijn er toch iets aardigs van te maken. Regisseur John Curran is daar helaas maar ten dele in geslaagd. Het grootste bezwaar van ‘We Don’t Live Here Anymore’ geldt de dialogen. Hoewel er voldoende gebabbeld wordt, missen de dialogen de scherpte die je zou verwachten van een in een academisch milieu gesitueerd drama. Regelmatig komen de woordenwisselingen niet verder dan het uitbraken van holle clichés en dan wordt het lastig een gaap te onderdrukken.

Ander bezwaar is de gebrekkige karaktertekening. De personages blijven onuitgewerkte schetsen en dat maakt identificatie niet goed mogelijk. Zodoende wordt het drama nooit invoelbaar, hoeveel er ook wordt gepraat, gescholden, gehuild en gevreeën. Dat er daarnaast bijzonder weinig ontwikkeling in het verhaal zit, maakt de boel er ook al niet spannender op.

Tegenover die minpunten staat het geweldige acteren van het kwartet hoofdrolspelers, waarbij vooral de dames Watts en Dern een klasse apart zijn. Ook de fotografie, de intelligente editing en ondersteunende muziek zijn prima verzorgd, terwijl het trage tempo goed samen blijkt te gaan met de vele emotionele uitbarstingen. Het is niet genoeg om de film te redden maar zorgt er wel voor dat het bekijken ervan toch ook geen straf is.

‘We Don’t Live Here Anymore’ zou je als drama ergens kunnen plaatsen tussen ‘Closer’ (2004) en ‘The Ice Storm’ (1997) maar zonder de scherpe dialogen van de eerste en de doordachte karaktertekeningen en meeslepende plotontwikkeling van de laatste. De film heeft met ‘Closer’ ook gemeen dat het geen aanrader is voor verliefde stelletjes. Voor stellen die op het randje van een echtscheiding zitten, zou ‘We Don’t Live Here Anymore’ nou net het beslissende duwtje kunnen zijn. Of dat een waarschuwing of een aanbeveling is, moet iedereen dan zelf maar uitmaken.

Henny Wouters