We’ll Find Happiness – On sera heureux (2025)
Regie: Léa Pool | 102 minuten | drama | Acteurs: Mehdi Meskar, Alexandre Landry, Aron Archer, Céline Bonnier, Sascha Ley, Jérôme Varanfrain, Joël Delsaut, Shiva Gholamianzadeh, Paul Ahmarani, Yves Soutière, Maxime Afshar, Céline Camara, Giuseppe Calvinisti, Magaly Teixeira, Hervé Sogne, Geneviève Rochette, Colette Kieffer, Lilia Lotfinia
‘We’ll Find Happiness’ markeert de terugkeer van de Zwitsers-Canadese regisseur Léa Pool met een grensoverschrijdend liefdesdrama. Aanschouw het hartverscheurende verhaal van Saad (door Mehdi Meskar, bekend van ‘Hysteria’), een Marokkaanse immigrant zonder papieren in Quebec en zijn Iraanse geliefde Reza (gespeeld door nieuwkomer Aron Archer), die dreigt te worden uitgezet naar Iran; waar hem als homoseksuele man de doodstraf wacht. Om dat te voorkomen waagt Saad een riskante gok. Hij probeert een invloedrijke ambtenaar (Alexandre Landry, te zien in ‘Gabrielle’ uit 2013) van het ministerie van Immigratie voor zich te winnen om Reza’s deportatie tegen te houden.
Het scenario van Michel Marc Bouchard – zijn eerste eigen filmscript – draagt duidelijk zijn theatrale signatuur door geladen dialogen, uitgesponnen confrontaties en emotionele intensiteit. Dat werkt vooral in de scènes waarin Saad en Reza buiten Montréal ademruimte vinden; in de weidse beelden van een adembenemend Canada door cinematograaf Yves Bélanger krijgt hun liefde iets ongekunstelds en oprechts. Meskar speelt Saad met kwetsbare vastberadenheid; jonge acteur Archer geeft Reza een stille maar urgente wanhoop en niet onverdienstelijk. Landry brengt overtuigend nuance in een moreel dubbelzinnig personage en Céline Bonnier zorgt in een bijrol van Jeanne voor solide verankering in de institutionele scènes.
De politieke intrige daarentegen steunt op enkele vergezochte wendingen en neigt soms naar melodrama, waardoor de geloofwaardigheid af en toe wankelt. Het laat zich goed vatten als een film met een groot hart, maar niet helemaal vrij van clichés.
Léa Pool (1950) groeide op in Zwitserland en verhuisde in 1975 naar Quebec. Na een periode als docent bouwde ze een markant oeuvre op binnen de Canadese cinema, met meer dan vijftien speelfilms en diverse documentaires. Terugkerende thema’s zijn moeilijke jeugd, moederliefde, vrouwelijke identiteit en queer relaties. Films als ‘Anne Trister’ (1986), ‘Emporte-moi’ (1999) en ‘Lost and Delirious’ (2001) vestigden haar reputatie als chroniqueur van jonge, zoekende identiteiten. In 2022 werd ze benoemd tot Chevalière des Arts et des Lettres. ‘We’ll Find Happiness’ past in haar vertrouwde thematiek, maar bekijkt verboden liefde ditmaal door een expliciet politieke lens…die van hedendaagse asielpraktijken.
‘We’ll Find Happiness’ (de Frans titel luidt ‘On sera heureux’) is een oprecht, inlevend liefdesdrama dat schittert in de intieme momenten tussen twee mannen die onder onmogelijke omstandigheden proberen vast te houden aan wat hen nog draagt. De film ademt een zachte, kwetsbare intensiteit: elke blik, elke aanraking krijgt gewicht, juist omdat de wereld om hen heen hen voortdurend uit elkaar dreigt te trekken. In die stille, tedere scènes ontvouwt zich een liefde die niet groots hoeft te zijn om diep te raken; een liefde die simpelweg wil bestaan, ondanks alles wat haar onmogelijk maakt. Pools ervaren regie in dit menselijke genre en de sterke cast tillen de film, al ondermijnen enkele melodramatische keuzes de urgentie van het thema; de precaire positie van LHBT+-vluchtelingen. Wie een genuanceerd immigratiedrama verwacht, krijgt misschien net iets minder; wie zich laat meevoeren door een groot, politiek geladen liefdesverhaal, vindt een film die soms wankelt maar uiteindelijk ontroert.
Lisette van der Meij
Waardering: 3.5
Bioscooprelease: 30 juli 2026