When Fucking Spring is in the Air (2024)

Recensie When Fucking Spring is in the Air CinemagazineRegie: Danyael Sugawara | 112 minuten | drama | Acteurs: Ada Szczepaniak, Nadine Ignas, Cezary Lukaszewicz, Julia Kijowska, Stanislaw Linowski, Guido Pollemans, Teresa Stepien-Nowicka, Samuel Weiss, Matthias Brenner, Agnieszka Makowska

‘When Fucking Spring is in the Air’ is vlotte, voldragen coming-of-age rond een hoofdpersonage dat je niet loslaat. Deze Kasia (Szczepaniak) woont in een Poolse havenstad bij haar oma (Nowicka), en heeft een losbollige vriend (Linowski) van wie ze zwanger is.

De gebeurtenissen gaan meteen in een stroomversnelling wanneer oma overlijdt. Kasia breekt met vriend Marcin, legt haar dode oma in bed en vertrekt naar Duitsland om haar ouders te zoeken. Dan ontpopt de film zich als een road movie, zonder de lichte toon te verliezen.

Ze ontmoet een stiefvader en een volle zus in het huis van haar afwezige moeder (Kijowska) in Hamburg; na een nacht vlucht ze al met de jongere zus Ania (Ignas) naar Amsterdam om hun beider vader (Lukaszewicz) te zoeken, inmiddels samenwonend met een man.

Het zijn verwikkelingen die los van elkaar genoeg basis vormen voor een film, en het gevaar van clichés – povere Polen, rijke Duitsers en homoseksuele Nederlanders – ligt op de loer, maar Sugawara meandert daar soepel tussendoor.

De focus ligt op Kasia en haar levenspad, in feite een charmante middelvinger naar het verleden die de hypocrisie van volwassenen blootlegt. Dat doet Sugawara soms moedwillig traag, om de aanwezigheid van Kasia in het nieuwe leven van haar ouders te laten schrijnen.

De sympathie ligt toch wel bij haar, want Kasia’s zoektocht is authentiek; haar realiteit is ongekozen, terwijl de ouders een gekozen leven leiden zonder haar. Het opmerkelijke gezelschap van haar brave jongere zus, die ook vragen heeft, is een bindende factor.

De ouders hebben uiteraard redenen gehad een ander leven te kiezen, in een ander land. Sugawara weet de volheid te vermijden door dat slechts te tonen en niet te verdiepen. Kasia houdt de regie totdat ze krijgt wat ze wil: een geldbedrag voor haar zelfstandigheid.

Zo gek is dat niet: ze wil alleen op zichzelf vertrouwen, en sentimentaliteit wordt vermeden. Kasia heeft empathie met haar jongere zus; dat is het wel. Ze verandert ook de realiteit, want de moeder verschijnt op een gegeven moment ten tonele.

Het is een scheppingsproces, waarin Kasia haar ouders ter verantwoording roept over het verlaten van een kind. Dat gebeurt uiteindelijk iets te bruusk, maar dat past wel in het vlotte, lichtvoetige karakter van de film.

‘When Fucking Spring is in the Air’ is ook een soort whodunit over de schuldvraag, en de ouders hebben iets goed te maken. In haar eigen volwassenwording neemt Kasia sowieso de regie, op een manier die past bij haar leeftijd (17).

Ondertussen ligt er in Polen nog een dode oma in huis en vraagt de zwangerschap om beslissingen. Een beetje wrang is het wel, maar niet zo vreemd. Het leven zelf is vreemd. Ten slotte worden in de uitkomst de juiste emoties gevonden.

Jan-Kees Verschuure

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 29 februari 2024