White Oleander (2002)

Regie: Peter Kosminsky | 110 minuten | drama | Acteurs: Alison Lohman, Michelle Pfeiffer, Robin Wright, Renée Zellweger, Kali Rocha, Cole Hauser, Patrick Fugit, Billy Connolly, Liz Stauber    

‘White Oleander’ is een verfilming van het gelijknamige boek van Janet Fitch. Helaas doet het verhaal het niet zo goed op het scherm als op papier. Het is bekend dat alle gebeurtenissen in een boek niet allemaal in een film van anderhalf uur passen, er moet flink geselecteerd worden. Bij ‘White Oleander’ ontbreken er echter een paar scènes die in het boek juist zo tekenend zijn voor het leven van Astrid en waardoor de lezer zich helemaal in haar gaat verplaatsen. Bijvoorbeeld als ze wordt aangevallen door wilde honden, waardoor ze littekens in haar gezicht oploopt, net nadat ze zichzelf mooi begon te vinden. In de film wordt ze naar vier verschillende gezinnen gesleept, er is weinig tijd om eraan te wennen als kijker. Aan de ene kant is dit vervelend, omdat het zo moeilijk is uit te maken hoe Astrid zich in het gezin ontwikkelt. Aan de andere kant is het goed omdat je zo precies het gevoel krijgt dat Astrid heeft, ze wordt heen en weer gegooid en heeft nergens de tijd om zich helemaal te settelen.

Gelukkig worden de personages sterk neergezet. Pfeiffer is prachtig and sterk als Ingrid, niemand kan om haar heen, zelfs niet in de scènes waar ze niet in speelt. De relatie tussen moeder en dochter is zo absurd, dat het akelig is om naar te kijken. Ook al begin je de moeder zelf te haten, haar angst om haar dochter los te laten slaat eigenlijk op haar eigen onzekerheden en het feit dat ze een slechte moeder is geweest die alleen maar aan zichzelf dacht.

Robin Wright schittert als trailer trash Starr, die rokend en korte roze rokjes dragend naar de kerk gaat. Ze houdt van Astrid, maar die liefde is snel voorbij als ze vermoedt dat Astrid het op haar vriend Ray voorzien heeft. Starr is meedogenloos en schiet haar het ziekenhuis in.

Zellweger zet de lieve moeder Claire neer als een gebroken poppetje. Zowel haar uiterlijk als gedrag hebben iets van een porseleinen karakter. Ze is onzeker en alleen, daarom kunnen zij en Astrid het zo goed met elkaar vinden. De liefde die ze niet aan haar man kan geven, geeft ze aan Astrid. Uiteindelijk overwint haar onzekerheid en is Astrid weer alleen.

Lohman, die Astrid speelt, is gekozen uit duizenden actrices en na haar spel ook één uit duizenden te noemen. Ze is mooi maar realiseert zich dat niet, onzeker en op haar hoede. Ze verandert van een onzeker meisje naar een vechtende vrouw, die in de eerste plaats alleen zichzelf nodig heeft.

Dringend advies voor deze film: lees eerst het boek om het gevoel te krijgen en een band te scheppen met de hoofdpersoon. Neem dat gevoel mee naar de film en vul het in waar nodig.

Marleen van der Leij