Whitetail (2025)

Regie: Nanouk Leopold | 103 minuten | drama | Acteurs: Natasha O’Keeffe, Andrew Bennett, Aaron McCusker, Rory Nolan, Simone Kirby, Aidan O’Hare, Abby Fitz, Seán Treacy, Hélène Patarot, Guy Carleton, Cillian Lenaghan, David Crowley, Brendan Quinn, Peter Gaynor, Marcus Lamb, Finner Massey, Madison O’Reilly, Sophie Lenglinger

Een stukje Zuid-Iers bos is voor de tieners Jen (Abby Fitz) en Oscar (Seán Treacy) dé perfecte plek om hun liefde te laten ontluiken. Lastig begaanbaar, geschikt om pottenkijkers op afstand te houden. Ook zo afgelegen dat je de geweerschoten niet hoort. Want de tieners hebben behalve een rugzak een jachtgeweer mee. Om speels blikjes van een rots af te schieten, maar ook om een langslopend hert te doden. Jen aarzelt, het hert loopt verder, maar dan krijgt ze een kans om een ander hert te raken. Althans, dat denkt ze. Een inschatting met gruwelijke gevolgen.

Deze openingsscène uit ‘Whitetail’ (2025) van Nanouk Leopold is poëtisch en indringend. Eerst is Jen nog een levendig meisje dat in de natuur de volwassenheid ontdekt. Dan maakt ze in een flits de fout van haar leven en is ze voor altijd beschadigd. Wanneer Oscar (Aaron McCusker) zoveel jaar later terugkeert naar hun woonplaats, wordt alles weer opgerakeld. De volwassen Jen (Natasha O’Keeffe) werkt dan als boswachter. Haar leven staat helemaal in dienst van natuurherstel, voor een partner is geen plaats.

Het drama blijft wat lang hangen in het tonen dat Jens trauma weer tevoorschijn is gekomen. Een obsessie met een stroper die herten onthoofdt. Een woede-uitbarsting in een café, als de lokale agent Liam (Aidan O’Hare) toenadering zoekt. Een vluggertje met een barman, in een kelder vol biervaten. Pas na zo’n drie kwartier zien we een echte confrontatie met Oscar. Hij komt Jen opzoeken, maar zij wil niets van hem weten. Als Oscar zegt dat ze er goed uitziet, antwoordt ze: “Go fuck yourself, Oscar”.
Na deze ontmoeting verwacht je dat het verhaal wel gaat rollen, maar het zichtbaar maken van trauma gaat gewoon verder. Er zijn nachtmerries met boskevers en Jen maakt met iedereen ruzie: Oscar, haar vader, Liam. Maar ook een willekeurige bezoeker moet het ontgelden, niemand is veilig voor Jens stemming. Op een gegeven moment weten we het wel: Jen heeft anger issues als gevolg van trauma. In het slot wordt de motor van het verhaal weer aangezet en wordt het nog flink spannend.

Opvallend is het verschil tussen ‘Whitetail’ en een vroeger werk van Leopold: ‘Brownian Movement’ (2010). Die film vertelt het verhaal van de getrouwde arts Charlotte (Sandra Hüller), die excentrieke patiënten meeneemt naar een appartement en daar stiekem seks heeft. Daarbij worden Charlottes gedragingen niet of nauwelijks verklaard. Ook niet bij de therapeut waar ze naartoe moet, als het geheim eenmaal is uitgekomen. Leopold blijft bij ‘Brownian Movement’ ver weg van trauma, daar waar andere makers het er nog wel eens bijslepen om afwijkend gedrag te verklaren. Nu lijkt Leopold trauma juist te omarmen als onderwerp.

‘Whitetail’ is het sterkst in de opening en de afronding. Daartussen zien we vooral een trigger van trauma, in de vorm van Jens jeugdvriend Oscar. Daarnaast zien we meer van dezelfde symptomen van trauma: nachtmerries en woedeproblemen. Die zijn geplaatst tegen de betoverende achtergrond van de Ierse natuur, waardoor de aandacht er wel bij blijft. Zonder die setting zou je misschien een tikje trauma-moe kunnen worden.

Ester Šorm

Waardering: 3

Bioscooprelease: 5 maart 2026