Winter in Sokcho – Hiver à Sokcho (2024)
Regie: Koya Kamura | 106 minuten | drama | Acteurs: Bella Kim, Roschdy Zem, Park Mi-hyeon, Ryu Tae-ho, Gong Do-yu, Jung Kyung-soon, Minhee Cho, Hui-hyeon Ki, Funny Choi, Inja Lee, Sungchae Choi, Soungboom Son, Jaehyeon Lee, Heungjoo Yang, Elisa Dusapin, Numyee Kim
“De vliegende vis heeft een droom. Hij wil boven de wolkenzee vliegen.”
Zo klinkt Soo-Ha (Bella Kim) wanneer ze haar Sokcho aan Yan (Roschdy Zem) beschrijft. In Sokcho draait alles om toerisme, wat eigenaardig is, aangezien er weinig te beleven valt. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Elisa Shua toont ‘Winter in Sokcho’ (‘Hiver à Sokcho’) het verhaal van Soo-Ha die werkt als chef-kok in een gastenhuis en voorlopig nog bij haar moeder woont. Door haar eerdere studies taal- en letterkunde beheerst ze het Frans vloeiend. Al snel ontmoet ze de Franse schrijver en kunstenaar Yan Kerrand. Omdat Soo-Ha de enige in het dorp is die vlot Frans spreekt, stelt haar baas Mr. Park (Ryu Tae-ho) haar meteen aan als Yans persoonlijke gids. De culturele verschillen zijn zichtbaar, maar wanneer Yan vraagt waar hij inkt en papier kan kopen, raakt Soo-Ha ongemerkt betrokken bij zijn creatieve proces, dat ook haar blik opent op wie ze zelf wil zijn. Bovendien voelt Yan zich aangetrokken tot plaatsen die zich niet meteen prijsgeven: plekken die hem intrigeren. In dat opzicht is Sokcho de ideale locatie, niet vanwege haar natuur of omgeving, maar vanwege haar inwoners.
Regisseur Koya Kamura introduceert zijn personages via een slimme montage. Zo leren we Yan op een onrechtstreekse wijze kennen door televisie-interviews waarin hij spreekt over zijn werk en kunst. Tegelijkertijd worden Soo-Ha’s innerlijke gevoelens visueel vertaald in waterverfanimaties. Deze poëtische beelden vormen een mooi en creatief contrast met haar stille, gereserveerde buitenkant en maken haar levendige innerlijke strijd bijna tastbaar.
“Dat is de rug van de draak, hij heeft een parel verloren en zoekt die in de diepte. Er is ook een vrouw. Ze is voorover gebogen en haar hoofd wijst die kant op, naar de zee. Ze wacht op de terugkomst van haar man die uit vissen is.”
Deze uitspraak komt uit een krachtige scène waarin Soo-Ha Yan mee de bergen in neemt. Daar vertelt ze over de bergtoppen en wat ze voor haar betekenen. In de ene bergtop ziet ze een draak, in de andere een vrouw en in de verte ziet ze een vliegende vis. Ze zijn allemaal op zoek naar iets, en met deze metafoor laat Soo-Ha op subtiele wijze zien waarmee ze gekweld zit. Op een mooie, ingetogen manier wordt hier de essentie van het verhaal gevangen. Soo-Ha is op zoek naar wie ze is, wie ze wil zijn en wie ze kan worden. Yan daarentegen zoekt naar een verhaal, juist op plekken die op het eerste gezicht weinig lijken te bieden. ‘Winter in Sokcho’ vertelt zo een universeel verhaal: we zijn allemaal op zoek, ieder op z’n eigen manier.
Vervolgens speelt de film in op de maakbaarheid van het ideaalbeeld en onze obsessieve drang naar volmaaktheid. Met andere woorden, het eindeloze streven naar het perfecte plaatje. In Sokcho wil iedereen weg uit het dorp in de overtuiging dat dit alleen mogelijk is door zichzelf te perfectioneren en zo succesvol te worden in de grote stad. Dat idee wordt scherp geïllustreerd door een gast in het pension die volledig in de verbanden ligt na een zware plastisch-chirurgische ingreep. Ook Soo-Ha’s moeder en haar vriend Joon-oh (Gong Do-yu) moedigen haar aan om haar kaaklijn door een chirurg te laten “bekijken”.
‘Winter in Sokcho’ is uiteindelijk een verhaal over twijfel, onderdrukking en de zoektocht naar identiteit. Het is veelzeggend dat Soo-Ha pas weer helder kan zien wanneer ze haar bril opnieuw begint te dragen. De film neemt soms bewust de tijd, maar juist die traagheid draagt bij aan de sfeer en de emotionele gelaagdheid van het werk.
Stef Roefs
Waardering: 4
Bioscooprelease: 8 januari 2026