“Wuthering Heights” (2026)
Regie: Emerald Fennell | 131 minuten | drama, romantiek | Acteurs: Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau, Alison Oliver, Shazad Latif, Martin Clunes, Ewan Mitchell, Amy Morgan, Jessica Knappett, Charlotte Mellington, Owen Cooper, Vy Nguyen, Millie Kent, Vicki Pepperdine, Paul Rhys, Robert Cawsey, Gabriel Bisset-Smith, Louie Benjamin Potts
Charlotte Brontë schreef in een voorwoord dat ze opstelde voor het boek van haar zus: “Whether it is right or advisable to create beings like Heathcliff, I do not know. I scarcely think it is.” Een waarschuwing aan de lezer over wat hem te wachten staat. Heathcliff is geen mysterie dat om ontcijfering vraagt; hij is een wond die openrijt zodra je eraan komt. Charlottes waarschuwing zal voor velen van ons niet voldoende zijn geweest om volledig voorbereid te zijn op wat “Wuthering Heights” voor ons in petto had. Wat volgt is geen klassiek liefdesverhaal, maar een verstikkende symbiose van verlangen en vernieling. Vooral dat laatste. Emerald Fennell, misschien wel een van de meest polariserende filmmakers van onze tijd, liet zich erdoor inspireren.
Maar Fennell neemt daarin (helaas) wel een hoop creatieve vrijheid. Waar Brontë haar personages liet rotten in hun eigen obsessie en hartstocht, maakt Fennell haar ‘“Wuthering Heights”’ (er is bewust voor gekozen de titel tussen dubbele aanhalingstekens te zetten) tot een oversekste, gestileerde koortsdroom die meer wegheeft van een glanzende, pompeuze, bloedernstige haute-coutureshow dan van de verfilming van een literaire klassieker. Helaas voor Fennell reikt de Academy geen Oscar uit voor de meest frustrerende film, anders was ze er volgend jaar zeker vandoor gegaan met haar eerste Oscar.
Die frustratie wordt al snel concreet in de uitwerking. ‘“Wuthering Heights”’ werkt in de eerste plaats niet, omdat Fennell geen enkele moeite steekt in het opbouwen van Catherine Earnshaw (Margot Robbie) en Heathcliff (Jacob Elordi). Catherine en Heathcliff groeien samen op en de traumatische verhoudingen, vernederingen en afhankelijkheden in hun kindertijd zijn essentieel om de personages tot wie ze opgroeien te begrijpen. Maar dat langzame vergiftigingsproces ontbreekt, op enkele scènes na, volledig. Een andere cruciale factor is Hindley, de broer van Catherine, maar ook hij schittert door afwezigheid in Fennells zielloze schouwspel. Hindley is praktisch de katalysator van Heathcliffs verbittering. In deze versie staat hij al in brand zonder dat er ergens een brandstichter te bekennen is.
In plaats daarvan gebruikt Fennell de eerste helft van haar ‘”Wuthering Heights”’ als een soort parodie op het werk van Brontë en dat leidt even en toe best tot grappige momenten. Fennells creatieve invalshoek maakt dat je ook een wat luchtigere tweede helft verwacht. Maar daar gaat Fennell de mist in. ‘”Wuthering Heights”’ hinkt op twee gedachten. Fennell legt in de eerste helft niet het fundament voor de emotionele conflicten in de tweede helft van de film, maar ze wil wel de emotionele climax. Zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen: Fennell wants to have her cake and eat it too.
Daar blijft het niet bij. ‘“Wuthering Heights”’ werkt in de tweede plaats niet, omdat Robbie en Elordi nog minder chemie hebben dan olie en water. Al mengen die twee substanties wellicht nog beter dan de Catherine en Heathcliff van Fennell. Je gelooft geen moment hun motivaties, hun woede en hun liefde voor elkaar. In de twee belangrijkste confrontaties uit zowel de film als het boek ontbreekt elke vorm van geladenheid. Wanneer Elordi zijn “angstaanjagende” dialoog moet voordragen, is de enige spanning die je voelt die op je lachspieren.
Gelukkig hebben we bij Fennell wel altijd nog een de visuals om van te genieten en ‘Wuthering Heights’ is wat dat betreft een nieuw hoogtepunt voor haar. De film is cinematografisch verbluffend, met shots die je zo aan de muur zou kunnen hangen. De camera glijdt over uitgestrekte, door de wind geteisterde heidevelden onder dreigende luchten, vangt silhouetten tegen bloedrode zonsondergangen en baadt interieurs in warm, flakkerend kaarslicht. Nog indrukwekkender zijn de kostuums. De jurken van Catherine zijn weelderig, dramatisch en perfect getailleerd. Heathcliffs donkere mantels en overdadige snit geven hem zijn bijna mythische uitstraling, terwijl zelfs de bijfiguren tot in de kleinste details zijn aangekleed. Maar deze visuele overdaad blijkt uiteindelijk slechts een doekje voor het bloeden.
Uiteindelijk blijft er een film over die er duur uitziet en leeg aanvoelt. De heide is prachtig, de jurken zijn indrukwekkend, het kaarslicht flikkert precies zoals het moet. Maar Catherine en Heathcliff overtuigen geen seconde als twee mensen die elkaar kapot zouden maken. Hindley ontbreekt, de jeugd wordt afgeraffeld en de emotionele escalatie komt uit het niets. Misschien moet je maar vergeten dat je naar een adaptatie van “Wuthering Heights” zit te kijken. Dat maakt het nog steeds geen gebalanceerde film, maar verliest het in ieder geval iets van zijn problemen.
Jelco Leijs
Waardering: 2.5
Bioscooprelease: 12 februari 2026