Aftermath (2024)

Regie: Patrick Lussier | 95 minuten | actie, thriller | Acteurs: Dylan Sprouse, Mason Gooding, Megan Stott, Dichen Lachman, Derek K. Moore, Jason Armani Martinez, Mark Dancewicz, Daniel Rios Jr., Ashley Pynn, Mark Pettograsso, Shahjehan Khan, Mark Irvingsen, Joshua Wolf Coleman, Will Lyman, Nick Apostolides, Jared Frenke, Tanner Zagarino, Tj Ciarametaro, Kevin Chapman, Kiana Moattari

Sinds ‘Die Hard’ in 1988 liet zien hoe effectief een eenzame held in een afgesloten ruimte kan zijn, is de terroristenfilm nooit meer hetzelfde geweest. Het basisconcept werd eindeloos gekopieerd en gevarieerd: ‘Under Siege’ (1992) verplaatste de actie naar een slagschip, ‘Speed’ (1994) naar een rijdende bus en ‘The Rock’ (1996) gaf het geheel een bombastisch Alcatraz-sausje. In de beste actiefilms draait het niet alleen om explosies, maar ook om ruimtelijke helderheid, zorgvuldig opgebouwde spanning en een duidelijk moreel kader. De kijker moet altijd weten waar iedereen zich bevindt en wat er op het spel staat. In de zwakkere varianten blijft vooral een lege huls over: veel kabaal, weinig logica en actie zonder richting. ‘Aftermath’ (2024) hoort onmiskenbaar tot die laatste categorie. Het is “Die Hard op een brug”, maar dan zonder het vakmanschap, de charme of het ruimtelijk inzicht dat dit subgenre nodig heeft om te kunnen werken.

De film speelt zich vrijwel volledig af op de ruim drie kilometer lange Tobin Bridge, die Boston met Chelsea verbindt. Regisseur Patrick Lussier en scenarist Nathan Graham Davis proberen van deze locatie een claustrofobisch strijdtoneel te maken, maar benutten het potentieel slechts sporadisch. We volgen Eric Daniels (Dylan Sprouse) en zijn zus Madeleine (Megan Stott), die vast komen te staan in een file wanneer een groep zwaarbewapende ex-militairen een deel van de brug opblaast en de automobilisten gijzelt. Hun doel is om een vrouw (Dichen Lachman), die de volgende dag tegen hen zal getuigen en nu op gevangenentransport zit, te ontvoeren. Terwijl de politie de brug omsingelt, besluit Eric zijn militaire training in te zetten om de terroristen één voor één uit te schakelen. Daarbij moet hij niet alleen zijn zus beschermen, maar ook zien om te gaan met zijn eigen oorlogstrauma’s. Het verhaal ontvouwt zich via een aaneenschakeling van confrontaties en ontsnappingspogingen die onvermijdelijk moeten uitmonden in een explosieve finale.

Op papier heeft deze film best potentie, maar in de praktijk hapert ‘Aftermath’ al snel, vooral door de casting. Dylan Sprouse mist de fysieke présence en het natuurlijke charisma om Eric tot een overtuigende actieheld te maken. Dat hoeft geen doodzonde te zijn in een lowbudgetfilm, maar hier wordt het een structureel probleem: zijn optreden blijft vlak en emotioneel onderbelicht. Megan Stott is als zus vooral een bron van ergernis, terwijl Mason Gooding (de zoon van) – nota bene gecast als de grote slechterik – volledig misplaatst is. Zijn Jimmy ‘Romeo’ Roken schmiert voortdurend bevelen, maar straalt geen moment echte dreiging of controle uit. Dichen Lachman blijft als klokkenluider onderbenut en houterig; ze fungeert vooral als onderdeel om de plot op gang te houden, niet als personage.

Het grootste manco van ‘Aftermath’ is echter het scenario. Het script wordt geen moment echt logisch of overzichtelijk. De motivatie van de terroristen blijft vaag, hun plan rammelt aan alle kanten en zelfs zij lijken niet te weten hoe ze uiteindelijk van de brug af denken te komen. Niet voor niets verzucht de klokkenluider op een gegeven moment: “Ik begrijp dit hele gijzelingsterrorismeding niet!” – een gedachte die je als kijker met haar deelt.

Ook de ruimtelijke logica laat te wensen over. Een brug heeft per definitie een duidelijke richting, maar Eric lijkt zich vrijelijk te kunnen verplaatsen, duikt op waar het hem uitkomt en keert tussendoor probleemloos terug naar zijn auto voor overlegmomenten. Waar de politie zich bevindt, waarom delen van de brug niet worden ontruimd en hoe iedereen elkaar steeds nét misloopt, blijft onduidelijk. Het geheel leunt zwaar op toevalligheden, plotgaten en gemakzuchtige oplossingen.

Visueel maakt de film het er niet beter op. De CGI-explosies ogen goedkoop, schoten laten nauwelijks sporen na en de montage maakt zelfs eenvoudige gevechten moeilijk te volgen. Wat bedoeld is als spanning, slaat geregeld om in onbedoelde komedie en dat is funest voor een film die zichzelf bloedserieus neemt. Waar goede terroristenfilms hun beperkte ruimte gebruiken om spanning te concentreren, laat ‘Aftermath’ vooral zien hoe het níét moet. De brug is geen troef, maar een gemiste kans, en “Die Hard op een brug” blijkt vooral een holle marketingkreet. Twee sterren op vijf is nog aan de gulle kant.

Patricia Smagge

Waardering: 2

Bioscooprelease: 13 maart 2025