Een mislukt eerbetoon aan moederliefde (2026)

Regie: Dan Geesin | 85 minuten | komedie | Acteurs: Yang Ge, Juda Goslinga, Bart Klever, Frieda Pittoors, Guido Pollemans, Jasmine Sendar, Astrid van Eck

In ‘Een mislukt eerbetoon aan moederliefde’ gaan veel dingen goed. Het tempo, de muziek, de (afwezigheid van) expositie en bovenal het centrale concept. Als mensen in deze wereld van Dan Geesin rood aanlopen van frustratie, ontploffen ze. Oh ja, en het is belangrijk dat er jam met menselijke lichaamsdelen wordt gemaakt, iets met een alternatieve verwekkingsmethode. Meer weten we aanvankelijk niet. Alleen waar die moederliefde uit de titel is terug te vinden, blijft de gehele film gissen.

‘Een mislukt eerbetoon aan moederliefde’ bevat een hoge potentie vanwege de nieuwsgierigheid die het de gehele 85 minuten weet op te wekken. Wie is de volgende die ontploft? Waarom heeft de hoofdpersoon Samuel zijn vingers vrijwillig afgehakt? En wat is er nu zo belangrijk aan die jam met zijn vingers erin? Door af en toe te hinten op antwoorden, het tempo en de vele muziek geschreven door Geesin zelf, vliegt ‘Een mislukt eerbetoon aan moederliefde’ voorbij.

Helaas kan de film deze belofte van een hoge potentie nooit inlossen. Hoe leuk het uitvinden van de logica van deze wereld ook is, geldt dat niet voor de betekenis van de tamelijk tamme body horror. De metafoor van een ontploffend hoofd voor een burn-out is niets mis mee, maar met het afhakken van lichaamsdelen als eerbetoon aan moederliefde wel. Het idee blijkt het volgende: je snijdt een deel van je lichaam af (bijvoorbeeld je vingers, ook al krijgt Samuel te horen dat een deel van zijn gezicht geschikter is) waarmee zijn moeder jam kan maken, die vervolgens een kind kan verwekken. Beetje vreemd, maar dat is het punt, het gaat hier tenslotte om body horror. Het probleem is echter dat het nooit duidelijk wordt wat moederliefde nu precies behelst. Samuels moeder wordt niet gedefinieerd door moederliefde, zelfs niet door een perverse moederliefde, maar enkel door een obsessie om een kind te willen maken.

Ook daar kan een interessante betekenis in schuilen, ware het niet dat de onderontwikkeling van dit “moeder”personage onderdeel is van meer belangrijke missers wat betreft de vrouwelijke personages in de film. Twee prominente bijpersonages heten bijvoorbeeld Titty en Tatty, wat in een bepaalde context best komisch kan zijn, alleen hier verwijzen ze naar personages die fungeren als niets meer dan een exotisch verlangen van twee mannen. Bovendien zijn alle vrouwelijke personages vooral gedreven door een overdreven kinderwens.

Zo wordt de nieuwsgierigheid over de absurditeiten overschaduwd door het eendimensionale verlangen van de (aankomende) moeders, terwijl deze twee aspecten juist in dialoog zouden moeten staan. Een kijker die geduldig wacht op betekenisvolle connecties wordt teleurgesteld, want het resultaat is een film die zelf een mislukt eerbetoon aan moederliefde is.

Ian van Asch

Waardering: 2.5

Speciale vertoning: IFFR 2026
Bioscooprelease: 30 april 2026