Send Help (2026)
Regie: Sam Raimi | 113 minuten | horror, thriller | Acteurs: Rachel McAdams, Dylan O’Brien, Xavier Samuel, Edyll Ismail, Chris Pang, Dennis Haysbert, Thaneth Warakulnukroh, Emma Raimi, Kristy Best, Bruce Campbell, Brad Flett
Je strandt op een onbewoond eiland met je baas waar je een teringhekel aan hebt. Het is een simpele maar vruchtbare premisse die regisseur Sam Raimi in ‘Send Help’ (2026) op huiveringwekkende en hilarische manier uitvoert. Alhoewel het verhaal niet veel verder gaat dan de premisse, is de uitvoering zo ijzingwekkend goed dat je ogen van begin tot eind aan het scherm gekluisterd zijn. En wie had verwacht dat Rachel McAdams zo eng kon zijn?
Vanaf het moment dat Linda (Rachel McAdams) op het scherm verschijnt, weet je precies hoe de vork in de steel zit. Ogenschijnlijk dan. Ja, ze wordt over het hoofd gezien en buitengesloten door haar collega’s, en dat terwijl ze harder werkt en betere resultaten aflevert. Ook thuis is ze een loner, haar voornaamste gesprekspartner is haar vogeltje. Haar baas Bradley (Dylan O’Brien) is ook snel te doorgronden. Een corpsbal die het bedrijf van zijn vader erft, en de promotie van Linda liever aan zijn golfmaatje geeft. Naja, ze mag bewijzen dat ze het kan, dus mag ze mee op zakenreis. Maar niet van harte. Het vliegtuig zet de landing helaas ongevraagd in boven de Golf van Thailand. Er zijn slechts twee overlevenden.
Daar op dat onbewoonde eiland leeft Linda op en dankzij het verwondde been van Bradley zijn de rollen nu omgedraaid. Linda heeft zich hier haar hele leven onbedoeld op voorbereid, terwijl Bradley uit de meest gepamperde omgeving komt die je je voor kan stellen. Maar in de wildernis komen de slechtste kanten van beiden al snel naar boven. En dit is waar McAdams en O’Brien schitteren als komisch duo, maar ook als acteurs die tot het gaatje gaan voor de meest bizarre scènes. Niet alleen zijn beide acteurs hilarisch, ze laten zich ook van hun meest intense kant zien. Zeker McAdams geeft alles om tegelijkertijd zelfverzekerd, beschadigd en bloeddorstig te spelen. O’Brien is ondertussen de perfecte zelfingenomen techbro. Makkelijk om te haten, maar gaandeweg begin je toch voor hem te duimen. Want gaandeweg vraag begin je je vooral af te vragen hoever McAdams durft te gaan.
Deze mix van comedy en horror is natuurlijk mede mogelijk gemaakt door regisseur Sam Raimi, wiens vingerafdrukken op ieder aspect van de film zitten (denk aan ‘The Evil Dead’ (1981)). Van de snel omslaande sfeer, naar de humor en naar het stiekem een beetje genieten van overdadig geweld. Of nou ja, stiekem, soms vliegt het bloed over het scherm onder luid gelach. Ook als het aankomt op de special effects is de invloed van Raimi direct herkenbaar. Meestal is dat positief of charmant, een enkele keer valt dat tegen op het grote scherm. Gezien het relatief lage budget is het te vergeven. Een ander setje vingerafdrukken dat nadrukkelijk aanwezig is, is dat van Danny Elfman, die wederom fantastische filmmuziek heeft gecomponeerd om de humor, spanning en het bloedvergieten te begeleiden.
Het enige waar wat op aan te merken is, is het verhaal zelf. De personages zijn ook niet heel complex, maar dat ze wellicht wat lijken op karikaturen geeft ze juist precies de chemie waar je op hoopt. Toch is het verhaal opvallend rechtdoorzee. Ergens is dat ook wel verfrissend, want goede ideeën onnodig complex maken kan ook de doodsteek zijn van een productie. Dat gezegd hebbende, de uitvoering van het geheel is geen puntje aan te zuigen. De horror zit hem dan ook vooral in met spanning kijken naar die tikkende tijdbom. Je weet dat hij hoe dan ook afgaat, maar de grote vraag blijft dan natuurlijk hoe. En tja, als je dan enigszins ontdaan de bioscoopzaal verlaat, dan zijn McAdams, O’Brien en Raimi meer dan geslaagd.
Sam van Zuilen
Waardering: 4
Bioscooprelease: 29 januari 2026