10,000 BC (2008)

Regie: Roland Emmerich | 109 minuten | actie, avontuur, drama, fantasie, science fiction | Acteurs: Camilla Belle, Cliff Curtis, Steven Strait, Omar Sharif, Suri van Sornsen, Tim Barlow, Reece Ritchie, Marco Khan, Mo Zinal, Joel Virgel, Mona Hammond, Nathanael Baring, Joel Fry, Joe Vaz

Ronald Emmerich, man van de groots opgezette sciencefiction films bezoekt dit keer de prehistorie. Maar liefst 10.000 jaar voor Christus! Een tijd van smerige en primitieve holbewoners, zou je zeggen. Welnee, in deze prehistorie lopen stammen met prachtige gebleekte tanden en getrimde baardjes rond. Ook spreken ze prima Engels, maar wel met een accentje, want anders lijken het immers verklede acteurs.

De stam van onze held D’Leh (Steven Strait) is in nood. Een stel gespierde barbaren hebben een aantal dorpelingen ontvoerd, onder hen D’Lehs liefdesobject Evolet (Camilla Belle). De sjamaan van het dorp lispelt dat Evolet onderdeel van een mythische voorspelling is, en dat D’Leh, als zoon van de machtigste jager die het dorp ooit heeft gekend, haar moet redden.

D’Leh gaat samen met zijn mentor Tic’Tic -je verzint het niet- (Cliff Curtis) achter de ontvoerders aan om Evolet en zijn andere stamleden te redden. Onderweg komen ze andere stammen tegen die ook hebben geleden onder de terreur van de, tot nu toe, nog onbekende barbaren. De scènes worden aan elkaar gepraat door Omar Shariff, die met onheilspellende stem een stapel semifilosofische wijsheden verkondigd.

Tot zover de kazige premisse. Al vrij snel wordt duidelijk dat ‘10,000 B.C.’alle historische accuraatheid aan zijn laars lapt. Gekozen is voor pure entertainment. Dat hoeft niet slecht te zijn, als er maar prachtige fotografie, een zinderend verhaal en degelijke acteerwerk is tegenover staat. ‘10,000 B.C.’, bezit geen van alle.

De fotografie is aardig, maar voldoet niet aan de hype over exotische locaties. We zien een woestijn, een jungle en nog meer woestijn. De film doet zichzelf voornamelijk de das om door het tenenkrommende cliché verhaal. De matige cast kan helemaal niet uit de voeten met de bedroevende dialogen en vaak lopen de rillingen over de rug, in het bijzonder als hoofdrolspeler Strait aan het woord is. De effecten zijn het sterkste punt, maar de tijd dat goede effecten een film konden redden is gelukkig lang voorbij.

De ontwikkelingen van het verhaal worden almaar belachelijker. Wat begint als een gezapig verhaal over holbewoners mondt uit tot een rare mix van Egyptische mystiek, stammenoorlogen en mammoeten. Voor een veel betere avonturenfilm over holbewoners kun je je beter wenden tot ‘La guerre du feu’.

Caspar Kraaijpoel