Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid (2004)

Regie: Dwight H. Little | 97 minuten | horror, actie | Acteurs: Johnny Messner, KaDee Strickland, Matthew Marsden, Nicholas Gonzalez, Eugene Byrd, Karl Yune, Salli Richardson-Whitfield, Morris Chestnut, Andy Anderson, John Livingston, Nicholas Hope, Peter Curtin, Denis Arndt, Khoa Do, Aireti, Andre Tandjung

Waar ‘Anaconda’ (1997) nog een vermakelijke ‘Jaws’-kloon (1975) was, begaat het vervolg ‘Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid’ (2004) eigenlijk wel alle fouten die je kan maken. Natuurlijk was het origineel ook geen meesterwerk, maar ‘Anaconda’ had wel een bepaalde aanstekelijke energie; deels door het gevoel dat je door een wildwaterbaan gleed, voortgestuwd door de chaotische energie van Jon Voight, de maniakale slangenjager. Al die unieke eigenschappen gaan helaas verloren in het vervolg. Dat is niet terug te brengen naar een enkele oorzaak, maar naar een samenkomst van ongelukkige keuzes, de tijdgeest, en wellicht een gebrek aan liefde en aandacht. Daardoor wordt ‘Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid’ een slap aftreksel van het origineel.

In ‘Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid’ gaat een groep onderzoekers op zoek naar een speciale bloem die mensen het eeuwige leven zou kunnen schenken. De bloem groeit en bloeit op een hele specifieke plek op een heel specifiek moment in Borneo, ver van de eerste ‘Anaconda’. En als ze te laat zijn met het plukken van de Perrinnia immortalis, lopen zij en het farmaceutische bedrijf waar ze voor werken miljarden mis. Te tijd tikt, wat leidt tot roekeloze en kortzichtige keuzes, recht naar de volgende bovennatuurlijke anaconda. En als de doden beginnen te vallen, doemt de vraag op: hoeveel mensenlevens is een onbetaalbaar medicijn waard?

En met dit alles begaat de film eigenlijk meteen alle fouten die het kan maken. Ten eerste is de plot ongeveer hetzelfde. Toegegeven, er zijn een paar kleine verschillen. Deze groep wordt van hun bootje geforceerd wat het speelveld wat verandert, maar verder is het idee weer: een groep mensen gaat de wildernis in en wordt vermorzeld door een grote anaconda. Ten tweede volgt het verhaal niet natuurlijk op het origineel. Dat is niet ongehoord in een monsterfilm, maar Freddy en Jason zijn meestal op z’n minst aanwezig, of de dinosauriërs blijken toch uit een lab op het tweede eiland te komen, of Police Chief Martin Brody blijft zoeken naar haaien. Deze twee ‘Anaconda’-films hebben niets met elkaar te maken. Zie ‘Alien’ (1979) en ‘Aliens’ (1986) voor een voorbeeld van hoe het wél moet. ‘Aliens’ en ‘Anacondas’ kiezen er wel beiden voor om méér monsters toe te voegen ten koste van het onverwoestbare imago van het monster.

Maar misschien moeten we de lat niet te hoog leggen, want misschien is het gewoon onschuldig vermaak zoals het origineel. Helaas slaat de film hier ook de plank mis, waarschijnlijk omdat ‘Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid’ slachtoffer is van de tijdgeest. De film schreeuwt 2000, zeker als een sterke man in een fout strak hemd het water induikt om met alligators worstelen. Het is een duidelijk signaal dat we niet kijken naar normale mensen die moeten overleven in het wild, maar naar een actiefilm. Ook de interessante details rondom de anaconda zijn over de rand gevallen. Geen slangenmythe, geen verloren stammen, en geen slangenjager. Zeker de afwezigheid van dat laatste laat een gapend gat achter.

Dat gapende gat strekt zich uiteindelijk uit over de gehele ervaring. Zonder echte persoonlijkheid of smoel doet ‘Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid’ eigenlijk niets wat het origineel niet al had gedaan. Het fungeert uiteindelijk als een tegenhanger in het spelletje van do’s en don’ts in het maken van een B-film, waarin ‘Anaconda’ alle do’s al heeft verfilmd. Zelfs in de technische aspecten van film moet ‘Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid’ het onderdoen voor het origineel. Niet per se omdat de slang er minder goed uitziet, maar omdat de beelden van de nepslang minder goed zijn geïntegreerd in de film. Zelfs thematisch rijmen de twee niet. De eerste film waarschuwt dat sommige onbekende dingen beter onbekend kunnen blijven omdat de gevolgen niet te overzien zijn, wat ook goed rijmt met de zoektocht naar inheemse volkeren. Dit keer wordt de zoektocht gemotiveerd door geld, wat vooral rijmt met de motivatie voor het maken van saaie vervolgfilms.

Sam van Zuilen

Waardering: 1.5

Bioscooprelease: 11 november 2004