Bad Times at the El Royale (2018)

Recensie Bad Times at the El Royale CinemagazineRegie: Drew Goddard | 142 minuten | thriller | Acteurs: Jeff Bridges, Cynthia Erivo, Dakota Johnson, Jon Hamm, Chris Hemsworth, Cailee Spaeny, Lewis Pullman, Nick Offerman, Xavier Dolan, Shea Whigham, Mark O’Brien, Charles Halford, Jim O’Heir, Gerry Nairn, Alvina August

Het was in 2012 een aangenaam en onverwacht succes: meta-horrorfilm ‘The Cabin in the Woods’, van de daarvoor tamelijk onbekende televisieschrijver Drew Goddard. Met deze film gaf Goddard een nieuwe, zeer geestige draai aan het ietwat vastgeroest horrorgenre. Sindsdien bleef het echter angstvallig stil: Goddard bleef schrijven en sleepte een Oscarnominatie in de wacht voor ‘The Martian’, maar op een nieuwe film was het liefst zes jaar wachten. Torenhoge verwachtingen dus voor zijn tweede grote project: ‘Bad Times at the El Royale’.

Op basis van de eerste helft kun je haast bijna niet anders dan stellen dat Goddard opnieuw vol in de roos schiet. Alleen al in de openingsscène neemt hij uitgebreid de tijd om een man in een hotelkamer een tas met geld te zien verstoppen onder de vloer, gefilmd in kenmerkend wijde shots. Goddard bouwt met sardonisch genoegen mysterie op en ontvouwt langzaam maar zeker zijn personages op het schaakbord. Plaats van handeling is motel ‘El Royale’, dat precies op de grens tussen Nevada en Californië ligt.

De gasten die ‘toevallig’ allemaal op dezelfde middag inchecken zijn een sympathieke priester (Jeff Bridges), een onontdekte zangeres (Cynthia Erivo), een gladde stofzuigerverkoper (Jon Hamm) en een grofgebekte hippie (Dakota Johnson). Stuk voor stuk excentrieke figuren die zich dus makkelijk lenen voor vermakelijke interactie: aangevuld met de ietwat wereldvreemde manager, gespeeld door Lewis Pullman (zoon van Bill). De gasten lijken allen op doorreis, maar zijn (natuurlijk) met hele andere intenties naar het motel gekomen. Totale escalatie lijkt op korte termijn onvermijdelijk. Zeker als er ook nog een Charles Manson-achtige goeroe (Chris Hemsworth) ten tonele verschijnt.

De cast kan zich dus heerlijk uitleven, en krijgt hier van Goddard alle ruimte voor. Cynthia Erivo, hiervoor vooral bekend als musicalster, is niets minder dan een openbaring: ze krijgt veel ruimte om haar muzikale talent tentoon te spreiden, maar weet ook genoeg nuance in haar personage aan te brengen, waardoor haar personage Darlene fungeert als het ‘hart’ van de film. Bridges is zoals altijd geweldig en heeft het hier als priester met schimmige intenties zichtbaar naar zijn zin.

‘Bad Times at the El Royale’ is in de eerste anderhalf uur dus ontzettend vermakelijk. Het camerawerk is verbluffend en de rommelige vertelstructuur pakt goed uit. Dit alles kan echter niet voorkomen dat de film hierna flink aan kracht inboet. Hoewel het personage van Chris Hemsworth in eerste instantie alles in zich lijkt te hebben om een cultfiguur te worden, gaat het gek genoeg mis wanneer hij zijn opwachting maakt. Hier verliest Goddard zich te veel in de plotwendingen en maffe personages.

Waar het geheel eerder nog op een vermakelijke, Tarantino-achtige manier leek te ontsporen, verliest de film in de laatste akte te veel vaart en energie. Dat de film ruim tweeëneenhalf uur duurt helpt ook niet erg mee. Goddard wil in het laatste uur wel erg veel zijpaden inslaan, waardoor sommige scènes (zoals een vrij onbegrijpelijke oorlogssequentie) plots geforceerd en onnodig aan gaan voelen. En wat Goddard nu precies te zeggen heeft met deze film blijft grotendeels in het ongewisse.

Het zou dan ook bijna lonen om te zeggen dat je de film beter uit kunt zetten na anderhalf uur, maar zo bont maakt Goddard het nét niet. Mede door zijn geniepige spanningsopbouw wil je toch weten hoe de film afloopt, en het grootste deel van de film werkt als vermakelijke pulp wel degelijk. Hoewel de knipogen naar Tarantino wel erg overmatig aanwezig zijn, blijft Goddard een man om in de gaten te houden. Zo verfrissend als ‘The Cabin in the Woods’ wordt het niet, zo vermakelijk wel degelijk.

Alex Mazereeuw

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 11 oktober 2018