Kiddo (2023)

Recensie Kiddo CinemagazineRegie: Zara Dwinger | 91 minuten | drama, familie | Acteurs: Rosa van Leeuwen, Frieda Barnhard, Lidia Sadowa, Maksymilian Rudnicki, Aisa Winter, Yanoah Kronnen, Indy-Rose Kroonen, Djayklin Lima, Fien Lindenhovius, Heleen Post, Lola van Zoggel

Tijdens de productie van deze film moet de regisseur, Zara Dwinger, dezelfde overtuiging hebben gehad als één van haar hoofdpersonages. “’t Is alles of niets, Kiddo” is die do or die overtuiging van de excentrieke moeder, Karina, in ‘Kiddo’. Als kijker merk je namelijk dat Karina onder de huid van Dwinger is gekropen door haar alles of niets poging een vernieuwende film te maken. Hierdoor is ‘Kiddo’ een gewaagde uitvergroting van de kinderlijke fantasie in de grotemensenwereld.

Wanneer de rinkelende telefoon in het huis van een pleeggezin wordt opgenomen, komt de droom van de 11-jarige Lu (Rosa van Leeuwen) uit. Haar moeder, de zelfverklaarde Hollywoodster en stuntvrouw Karina (Frieda Barnhard), komt na lange tijd weer een middag met haar dochter doorbrengen. Eenmaal onderweg in de afgetrapte sportwagen van Karina komt Lu erachter dat ze waarschijnlijk wel langer weg is dan één middagje. Haar moeder heeft namelijk grootse plannen: ze gaan roadtrippen naar oma in Polen. Daar wacht, volgens Karina, een klein fortuin op ze. Avontuur voor Lu en voor Karina een kans om eindelijk moeder te zijn.

Eigenlijk kijk je naar een ontvoering. Eigenlijk kijk je naar een egoïstische moeder in overlevingsmodus. Eigenlijk kijk je naar een geschonden kind dat weet dat deze dollemansrit met mams geen leven voor haar is. En toch hoop je dat Lu en Karina hun reis afmaken. Dat komt, omdat de kijker dit verhaal als een 11-jarige beleeft. Net als Lu! Een strijk over een aansteker klinkt als het ontsteken van een vlammenwerper. Het gaspedaal intrappen van een kapotte muscle car klinkt als het grommen van een monstertruck. Dwinger gebruikt een opvallende, eigen stijl van visual comedy om de fantasie van Lu en de fantasie van de kijker synchroon te krijgen. Stripboekachtige neon motelborden en “ka-chings” als er cash tevoorschijn komt: production design en sound design vertalen de visie van de regisseur moeiteloos naar het witte doek. Hierin behaalt Dwinger alles.

Waarin behaalt Dwinger dan niets? Inhoudelijk is het verhaal van Lu en Karina weinig vernieuwend. Een hongerig en goedgelovig kind komt bedrogen uit als de ouder ineens besluit weer ouder te willen zijn. Een onverantwoorde ouder verantwoordt de afwezigheid door groter dan het leven te zijn. Nou ja, behaalt ze niets? Ze behaalt een beetje, net als de hoofdpersonages. Aan het eind van de trip lijkt volwassenheid en kind zijn namelijk niet meer zo zwart-wit.

Als deze film omschreven moet worden in termen van wat al gemaakt is, dan is ‘Kiddo’ de door Paul Thomas Anderson geadopteerde liefdesbaby van Edgar Wright en Frank Millers ‘Sin City’. Gelukkig moet niks. Gelukkig is dit het enige dat je moet weten: met haar frisse, maar herkenbare invulling van visual comedy laat Dwinger zien een geniale filmmaker te zijn én maakt ze de zware inhoud van ‘Kiddo’ ook toegankelijk voor echte kiddo’s.

Jannick Engel

Waardering: 4

Bioscooprelease: 5 juli 2023