Men with Brooms (2002)

Regie: Paul Gross | 102 minuten | drama, komedie, romantiek, sport | Acteurs: Paul Gross, Leslie Nielsen, Molly Parker, Kari Matchett, Connor Price, Michelle Nolden, Peter Outerbridge, Jed Rees, James Allodi

Sportfilms worden meestal onder een ongunstig gesternte geboren. Ooit gold de gouden wet in Hollywood dat een sportfilm een zekere flop was. Toch zagen voldoende films over allerlei takken van sport en hun helden het licht. Beroemde voorbeelden zijn natuurlijk ‘Adam’s Rib’ met Spencer Tracy als sportreporter, ‘Chariots of Fire’ over Britse atleten op weg naar de Olympiade en ‘The Natural’ met Robert Redford als honkballegende. Ok, hardlopen, honkbal, ijshockey, football, daar kan de doorsneefilmkijker zich nog een aardig plot bij voorstellen. Zelfs voetbal bleek in ‘All Stars’ nog een voedingsbodem voor leuke voetbalverhalen. Maar curling? Zouden we een Nederlandse film kunnen verzinnen rond een dramatische schaatswedstrijd? Anti-helden genoeg (Hilbert natuurlijk voorop) maar heroiek? Korfbal dan?

Curling is blijkens ‘Men with Brooms’ een grote sport in Canada en doet denken aan die vreemde Britse spelletje die je wel eens op de BBC gespeeld ziet, darts, snooker of bowls. Het is een kruising tussen knikkeren en sjoelen, maar dan op ijs met een fikse fluitketel. Onvoorstelbaar dat daar een boeiende film over te maken valt.

En toch is het Paul Gross gelukt. ‘Men with Brooms’ doet qua videokaft en de dreiging dat Leslie Nielsen meedoet het ergste vermoeden maar de humor is vrij subtiel, de personages maf maar niet absurd en Leslie speelt één van de betere rollen uit zijn loopbaan. Geen Zucker, Abrahams & Zucker-of Farelli-bros-grappen in een lach-of-ik-schiet-tempo maar aardige verwikkelingen, grappige wendingen, snedige opmerking en morele dilemma’s. Geen meesterwerk en ook niet alle rollen even sterk bezet, maar wel een aangenaam filmpje om even mee te pikken. Molly Parker is goed als de (veel leukere) zus van Chris voormalige liefje maar Gross nam te veel hooi op de vork door naast verantwoordelijkheid over de regie, het scenario en de muziek ook de hoofdrol voor zichzelf op te eisen. Chris wordt daardoor de minst interessante van het hele stel, wat een soort Harry Potter-effect met zich mee brengt: een oersaaie held met veel leukere en sympathiekere sidekicks.

Mau Stappers