Murder in Monaco (2025)
Regie: Hodges Usry | 90 minuten | documentaire, misdaad
Een titel die lekker allitereert maar verder voor geen meter klopt. In de true crime documentaire ‘Murder in Monaco’ zijn we getuige van een misdaad maar niet van een moord. Het zit zo: de miljardair Edmond Safra en zijn verpleegster Vivian Torrente schuilen in een panic room tijdens een roofoverval in het enorme appartement van Edmond. Wanneer de overvallers zien dat hun missie gaat mislukken, steken ze de boel in brand en veroorzaken zo onbedoeld de dood van Edmond en Vivian.
Hoewel deze zaak eenvoudig lijkt, levert het politieonderzoek veel verwarring en nog veel meer verdachten op. Hoofdverdachte is een andere verpleger, maar ook Edmonds echtgenote en de Russische maffia zouden ermee te maken kunnen hebben. Daarmee is de moord nog altijd geen moord, maar een fascinerend raadsel is het zeker.
Helaas heeft dit raadsel geen fascinerende film opgeleverd. ‘Murder in Monaco’ volgt in alles de versleten Netflixformule voor true crime docus. Zelfs deze film over een Franse misdaad uit 1999 begint met de onvermijdelijke gesprekstoon van een telefoon. Maar in plaats van het gebruikelijke ‘911, what’s your emergency?’ horen we hier de paniekerige stem van een voortvluchtige man. Daarna volgt de gebruikelijke proloog, een razendsnelle kennismaking met alle talking heads die we nog gaan zien, inclusief nietszeggende soundbites.
Als we dat hebben gehad wordt het verhaal verteld, ook al op de beproefde manier. We horen een voiceover met daarbij een snelle opeenvolging van beelden die het vertelde moeten illustreren. Het zijn vaak generieke beelden (voertuigen, gebouwen, stadsgezichten) die niets toevoegen aan het vertelde. Die snelle opeenvolging van nietszeggende beelden (en de merkwaardig suggestieve verhaallijn) moeten deze tragische geschiedenis een zweem van spektakel geven.
Nog veel vervelender en ongepaster dan de uitgekauwde formule, zijn de flauwe pogingen tot humor. We zien en horen een excentrieke aristocrate die niks heeft te melden maar zich wel heel raar gedraagt. We zien en horen over een gevangenisuitbraak die op een lollige manier misgaat. Het dieptepunt volgt wanneer een Italiaanse boef onder het geluid van Godfatherachtige muziek wordt opgevoerd, in iets wat eruit ziet als een mediterrane taveerne.
Wanneer op het eind regisseur Hodges Usry ook nog een rol gaat spelen in het geheel, ben je er wel klaar mee. En begrijp je dat de misleidende titel nog het minste probleem is van deze warrige, ongeïnspireerde en respectloze documentaire.
Henny Wouters
Waardering: 2
VOD-release: 17 december 2025 (Netflix)
