Tik Tok Ravers (2025)

Regie: Rogier Mulder | 25 minuten | documentaire

In ‘Tik Tok Ravers’ duikt Rogier Mulder in een generatie die zichzelf non-stop in de lens bekijkt. De film opent als een dystopische waarschuwing – een voice-over over het almachtige Algoritme en de “Techno-Kelders” waar mensen zich onttrekken aan de digitale greep – maar blijkt al snel meer een spiegel van oppervlakkige zelfverheerlijking dan een afdaling in het digitale onderbewuste.

We volgen Roos (@roosx.sar), een jonge vrouw met schorre stem en gitzwarte eyeliner, die zich met twee vriendinnen opmaakt voor een weekend vol techno-heilsverwachting. En Jim (@jimdebim), een opgepompte jonge positiviteitsgoeroe die zijn dagen vult met fitness, supplementen en glimlachende monologen over discipline. Via onder meer extreem wijde shots krijgen we een filmisch verslag dat aanvoelt als de making-of van hun eigen TikTok-kanalen.

De camera registreert, maar bevraagt zelden. We zien de rave-menigte, het zwetende nachtleven, de gefilterde zelfpresentatie – maar nauwelijks het vacuüm erachter. Mulder lijkt te willen suggereren dat de digitale façade al genoeg spreekt, maar juist daar laat de film kansen liggen. Wanneer Jim in de sportschool trots zijn biceps laat zien, of Roos zich opnieuw laat tatoeëren (“customizing myself,” noemt ze het), schuurt de film tegen iets wezenlijks – de drang om identiteit letterlijk in het lichaam te etsen – maar hij duwt nooit door.

De keuze voor dromerig pianogepingel (Mert Gerçer) lijkt bedoeld om diepte of schoonheid te suggereren, maar werkt averechts: het maakt de beelden juist zeurderig en benadrukt dat er inhoudelijk weinig onder de oppervlakte schuilgaat. De film weet enkel uit de monotone cyclus van selfies en feesten te breken dankzij een onzichtbaar derde personage, verbeeld via animatiebeelden van een nacht in Berlijn. Dat moment geeft de film even lucht en verbeelding – daar ontstaat iets wat ‘Tik Tok Ravers’ elders mist: een poëtische afstand, een gevoel van reflectie.

Mulder kreeg de kans in de schoot geworpen toen een van de protagonisten zei: “Mensen hebben meningen over mij, maar ze kennen de mens niet achter mijn filmpjes.” Dat zinnetje had de kern kunnen worden van een film over hoe online-identiteit en echte eenzaamheid elkaar spiegelen. Maar de documentaire blijft steken in registratie in plaats van ontleding. Wat resteert is een strak gemonteerde etalage van jongeren die zichzelf consumeren – en een kijker die zich afvraagt waarom hij kijkt.

Aan het eind beseffen we dat het Algoritme waartegen de film waarschuwt ook Mulder heeft overwonnen. Hij filmt mensen die zichzelf filmen terwijl ze even gelukkig lijken, en wij kijken naar hem die kijkt – een eindeloze lus van oppervlakkige blikken zonder werkelijk contact.

Martijn Smits

Waardering: 2

Speciale vertoning: Nederlands Film Festival 2025
Uitzending op tv: 10 november 2025 (NPO2)