Tre ciotole (2025)

Regie: Isabel Coixet | 120 minuten | drama | Acteurs: Alba Rohrwacher, Elio Germano, Francesco Carril, Silvia D’Amico, Galatéa Bellugi, Sarita Choudhury, Lorenzo Terenzi, Sofia D’Elia, Stefano Braschi, Pietro Sparvoli, Sunkgu Jung, Matteo Carlomagno, Giuseppe Pestillo, Luisa Ricci, Vera Gemma, Alessandro Lo Caseto, Cosimo Desii, Teodoro Giambanco

Een sportzaal in een omgebouwde kapel, een plein met tussen de kasseigroeven uitgesmeerde gelato en sigarettenpeuken en een publieke afkeer van ananas op pizza: Italiaanser wordt het niet. Alleen het stereotiepe idee dat Japanners enkel ‘bubble gum tea’ drinken, is nieuw. In haar film ‘Tre ciotole’ neemt Isabel Coixet ons mee naar misschien wel de meest symbolische plek van het dagelijkse leven: de supermarktkassa. Daar begint het verhaal van Marta, die na lang sparen eindelijk drie handgemaakte kommetjes bijeen sprokkelt met supermarktpunten. Meteen koestert ze de kommen, al weet ze nog niet waarvoor ze zullen dienen. Misschien krijgen ze zelfs nooit een functie, en dat is prima zo.

De relatie van Marta (Alba Rohrwacher) en Antonio (Elio Germano) eindigt na een kleine onenigheid. Ze gaan elk hun eigen weg, maar dat betekent niet dat hun liefde verdwenen is, integendeel. Marta trekt zich steeds meer terug naast haar werk als sportleerkracht, terwijl Antonio, een chef-kok, zich volledig op zijn restaurant stort. Hoewel hij degene was die de relatie beëindigde, slaagt hij er niet in Marta los te laten. Ondertussen verliest Marta langzaam haar eetlust en gaat haar gezondheid zichtbaar achteruit. Antonio voelt zich schuldig en blijft obsessief aan haar denken. Wanneer de oorzaak van Marta’s verdwijnende eetlust stilaan duidelijk wordt, worden ze gedwongen elkaar, en ook de wereld rondom hen, opnieuw te leren kennen.

Het trage tempo van de film past aanvankelijk bij de melancholische teneur van het verhaal, maar gaandeweg ontbreekt het te vaak aan een echte spanningsopbouw, waardoor de film eerder uitdooft dan tot een climax komt. Hoewel de emotionele boodschap zwaar doorweegt, slaagt Isabel Coixet er niet volledig in die gevoelens naar de kijker door te trekken. De ervaring blijft daardoor opvallend afstandelijk en statisch, alsof de film ons net niet toelaat echt binnen te dringen in het innerlijke leven van de personages. Visueel komt ‘Tre ciotole’ daarentegen sterk tot zijn recht: de zorgvuldig gecultiveerde beelden ademen Italiaanse arthouse cinema, terwijl de zachte, soms vervaagde filmstijl de fragiele sfeer van het verhaal versterkt. Coixet gebruikt haar visuele stijl dan ook doordacht door beeld en narratief voortdurend met elkaar te laten interageren. Minder overtuigend zijn de muziekkeuzes, die geregeld vreemd of misplaatst aanvoelen en de harmonie van het geheel terug verstoren, waardoor je als kijker opnieuw uit het verhaal wordt gehaald. Toch zorgen Alba Rohrwacher en Elio Germano met hun subtiele samenspel voor geloofwaardige synergie, al blijft ook die soms wringen met de afstandelijke toon van de film.

Kortom, ‘Tre ciotole’ is een gevoelige vertelling over een zwaar thema, gevuld met een rijkelijk aanbod aan symboliek en metaforen. Toch gaat de film daar soms iets te voorzichtig mee om, waardoor je als kijker gemakkelijk afstand neemt van het verhaal. Het levert een aangename en visueel sterke kijkervaring op, maar echt overdonderen doet de film niet. Wat wel blijft nazinderen, is de boodschap die erin verscholen zit: niet alles hoeft een bestemming of functie te hebben om waardevol te zijn. Soms kan iets ook gewoon mooi zijn en bestaan, en dat is meer dan genoeg.

Stef Roefs

Waardering: 3

Bioscooprelease: 7 mei 2026