The Equalizer 3 (2023)

Recensie The Equalizer 3 CinemagazineRegie: Antoine Fuqua | 109 minuten | actie, misdaad | Acteurs: Denzel Washington, Dakota Fanning, Eugenio Mastrandrea, David Denman, Gaia Scodellaro, Remo Girone, Andrea Scarduzio, Andrea Dodero, Daniele Perrone, Zakaria Hamza, Manuela Tasciotti, Dea Lanzaro, Sonia Ben Ammar

John Wayne had het met John Ford, Martin Scorsese had het met Robert De Niro en heeft het nu met Leonardo Di Caprio en Steven Spielberg heeft het met Tom Hanks. Sommige combinaties van acteurs en regisseurs kunnen gewoon niet misgaan. De man met wie Denzel Washington zo’n onverwoestbaar duo vormt is Antoine Fuqua. Hun allereerste samenwerking is nog altijd hun succesvolste gebleken, want ‘Training Day’ uit 2001 leverde Washington niet alleen de Oscar voor beste acteur op die hem al jaren toekwam (de Academy Award die hij in 1990 al kreeg voor ‘Glory’ was voor de beste bijrol), maar is nog altijd een van de betere misdaadthrillers die ooit in Hollywood geproduceerd zijn. Dat niveau haalde de combo Washington-Fuqua daarna niet meer, maar met de wraakthrillers ‘The Equalizer’ (2014), ‘The Equalizer 2’ (2018) en de remake van de western ‘The Magnificent Seven’ uit 2016 leverden ze toch meer dan degelijk werk af. Rode draad in het geheel: geweld dat genadeloos wordt afgestraft. “Antoine en ik geloven beiden dat het loon van de zonde de dood is”, haalt Washington een bijbels citaat aan. Die fatalistische gedachte verbindt de films die de twee samen maakten via een onzichtbaar lijntje met elkaar.

De films waarin dat thema het duidelijkst uit naar voren komst zijn die uit de ‘Equalizer’-reeks. Omdat het verhaal van de ultieme wraakengel Robert McCall nog niet naar behoren was afgerond, waagden Washington en Fuqua zich aan een laatste deel van de Equalizer-trilogie. Aan de basis ligt de spionageserie uit de jaren tachtig met Edward Woodward in de hoofdrol. Waar zijn Robert McCall zijn vijanden vooral in intelligentie en ‘streetsmartness’ te slim af was, is de door Washington geportretteerde versie van het personage een meedogenloze moordmachine, die het opneemt voor mensen die in de tang zitten bij criminelen. Maar wel een moordmachine op leeftijd, die zich het liefste gedeisd houdt om na een heftige loopbaan bij de US Marine en DIA van een rustige oude dag wil genieten. Dat zagen we al in de allereerste film en dat is er niet minder op geworden. Net als de voorgaande twee delen is ook de derde film geschreven door Richard Wenk. Fuqua valt maar direct met de deur in huis in de stevige openingsscène, die meteen duidelijk maakt dat we een harde, gewelddadige en bloederige 110 minuten voor de kiezen krijgen. Op een afgelegen wijnmakerij op het Italiaanse eiland Sicilië zien we het gruwelijke resultaat van een stevige moordpartij. Vrijwel onmiddellijk weten we dat deze heren hun verdiende loon hebben gekregen, zeker wanneer de camera uiteindelijk stopt, al rustende op het vertrouwde gezicht van McCall, die een berg gestolen geld aantreft in een kluis. Net terwijl hij denkt veilig weg te kunnen gaan omdat hij alle vijanden heeft uitgeschakeld, wordt hij in de rug geschoten. Een zeldzame miscalculatie die ons er nog maar eens op wijst dat het nu toch echt hoog tijd is voor McCall om met pensioen te gaan.

McCall weet weg te komen, maar is gewond. Nadat hij van de ferry komt, wordt hij opgepikt door een oplettende carabinieri (Eugenio Mastrandrea), die hem meeneemt naar dokter Enzo (Remo Girone) in het pittoreske dorpje Altamonte aan de Zuid-Italiaanse Amalfi-kust. Dokter Enzo geeft zijn opmerkelijke gast niet aan, maar verzorgt zijn wonden en kookt soep voor hem. Op een rustig tempo kan McCall werken aan zijn herstel. Ondertussen maakt hij kennis met de andere dorpsbewoners, die hij al snel voor zich weet te winnen; hij flirt wat met de plaatselijke serveerster (Gaia Scodellaro) en raakt bevriend met de plaatselijke visboer. Zodoende ontdekt hij dat een groep leden van de Camorra steeds meer grip krijgt op de dorpelingen en een waar terreurbeleid voert. Marco Quaranta (Andrea Dodero) en zijn handlangers vallen de mensen lastig, persen hen af en steken zelfs winkelpanden in de brand, met als doel het dorp in te nemen om er lucratieve hotels te bouwen. Dat laat McCall zijn nieuwe vrienden uiteraard niet gebeuren, dus hij besluit de maffiosi een voor een uit te schakelen en deinst er niet voor terug daar bruut geweld bij te gebruiken. Je bent een wraakengel of je bent het niet!

Intussen heeft McCall anoniem de CIA getipt over de clandestiene drugshandel op Sicilië. Dat telefoontje wordt opgepikt door agent Emma Collins (Dakota Fanning, die na bijna 20 jaar weer met Washington herenigd wordt na hun samenwerking in ‘Man on Fire’ uit 2004). Collins vertrekt met een team CIA-agenten naar Sicilië om de tip na te trekken en probeert McCall op te sporen. Deze verhaallijn voegt maar weinig toe aan de film, wellicht omdat er maar weinig tijd voor wordt uitgetrokken en het personage Collins ook niet echt wordt uitgediept. Dat geldt overigens ook voor de andere nevenpersonages; ze blijven anoniem, kleurloos. De maffiosi zijn clichématig en inwisselbaar, de meeste dorpsbewoners eendimensionaal. Dat ze door ons onbekende Italiaanse acteurs worden gespeeld, helpt ook niet echt mee om ons met hen te kunnen identificeren. Gelukkig maar dat ‘The Equalizer 3’ Denzel Washington heeft. Een acteur die gewend is werken van Shakespeare en August Wilson te spelen en dus eigenlijk veel te goed – overgekwalificeerd liever – is voor dit soort rechttoe-rechtaan actiegeweld. Hij speelt de rol van Robert McCall ogenschijnlijk zonder enige inspanning. Door er alleen al te zijn, weet hij het publiek voor zich te winnen en zijn personage de broodnodige gelaagdheid mee te geven.

Zonder amper een druppeltje zweet te vergieten legt hij al die kleurloze slechteriken zonder pardon het zwijgen op. En als kijker juich je hem van harte toe, hoe gruwelijk de moordpartijen soms ook zijn. Want we gunnen McCall zijn rustige oude dag. Fuqua weegt het aantal gevechtsscènes zorgvuldig af, alsof hij ons er nog maar eens op wil wijzen dat McCall eigenlijk te oud is voor dit soort dingen, het rustiger aan wil doen. Het is dankzij Washington dat je als kijker geboeid blijft, vurig hoopt dat het recht uiteindelijk zal zegevieren. Of hopen… Als we eerlijk zijn wéten we dat natuurlijk bij voorbaat al. Het is alleen de vraag hóe het recht zal zegevieren. Want de wraakzucht van Robert McCall is er eentje die we met elkaar delen en die zelfs het liefste omaatje fanatiek laat jubelen bij de zoveelste maffiosi van wie de hand wordt afgehakt of de kop van wordt doorgekliefd. McCalls wraak zal zoet zijn!

Patricia Smagge

Waardering: 3

Bioscooprelease: 31 augustus 2023