The Drover’s Wife – The Drover’s Wife: The Legend of Molly Johnson (2021)

Regie: Leah Purcell | 109 minuten | drama, geschiedenis | Acteurs: Leah Purcell, Rob Collins, Sam Reid, Jessica De Gouw, Malachi Dower-Roberts, Jobe Zammit-Harvey, Nash Zammit-Harvey, Benedict Hardie, Amahlia Olsson, Magnolia Maymuru, Andrew Legg

Snowy Mountains, eind 19e eeuw. Op een afgelegen boerderij woont Molly Johnson, echtgenote van schaapsherder Johnson, moeder van een stuk of wat kinderen. Wanneer haar echtgenoot weer eens maanden van huis is, moet Molly het in haar eentje zien te rooien. In verwachting van haar zoveelste kind doet ze geduldig het huishouden, onverschillig voor wat er in het naburige stadje loos is. Daar zijn net wat brute moorden gepleegd, met een inheemse man als voornaamste verdachte.

Historisch drama ‘The Drover’s Wife’ gaat over het lot van een geharde vrouw in een ongerept landschap. Je zou denken dat een Amerikaanse filmer als Kelly Reichardt daar achter zit. Niets is minder waar. ‘The Drover’s Wife’ komt uit Australië, een land waarvan de filmcultuur zo ongeveer de antithese is van de artistieke beginselen van Reichardt. Hier geen nuance, subtiliteit en diep psychologisch inzicht. Wel bruut geweld, soapy sentimentaliteit en personages die vaak uit een enkel laagje bestaan.

De onvermoede kijker krijgt dat gebrek aan fijnzinnigheid al snel voor de kiezen, wanneer Molly een gewonde man vindt op haar erf. Ze haast zich naar huis, struikelt, een geweer gaat af, de gewonde man staat op en valt dan maar met een bijl onze Molly aan. En dat is nog een redelijk ingetogen scène.

‘The Drover’s Wife’ is de liefdesbaby van Leah Purcell. De Australische produceerde de film, speelde de hoofdrol, zong mee op de score en schreef het scenario. Dat laatste had ze beter kunnen uitbesteden. Het drama kent nauwelijks rust en het geweld komt te vaak voort uit ongemotiveerd sadisme. De personages zijn op een enkele uitzondering na uitgesproken goed of slecht en het versleten idee van de nobele wilde wordt ook weer eens van stal gehaald. De dialogen zijn dan weer stroef en onnatuurlijk.

Een hoop geklaag voor een film die verder niet eens zo beroerd is. De Snowy Mountains vormen een prachtig decor en ook de folksy muziek is de moeite waard. Bovendien heeft de film het hart op de juiste plaats, met een fijne feministische boodschap en het ideaal van een inclusieve maatschappij. Het kost dan ook geen enkele moeite dit wisselvallige Australische drama uit te zitten. Al blijft het de vraag wat iemand als Kelly Reichardt met dit materiaal had gedaan.

Henny Wouters

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 13 oktober 2022