Urchin (2025)

Regie: Harris Dickinson | 100 minuten | drama | Acteurs: Frank Dillane, Megan Northam, Karyna Khymchuk, Shonagh Marie, Amr Waked, Claudia Jones, Shahzad Ali, Michael Quartey, Natasha Sparkes, John Norman, Harris Dickinson, Okezie Morro, Holly De Jong, Asif Khan, Joseph Ayre, Rachel Sanders, Buckso Dhillon-Woolley, Eleanor Nawal, Moe Hashim, Angela Bain, Ruth Wilson, Amerjit Deu, Michael Colgan, Kim Durham, Diane Axford, Rupert Procter, Aga Kowal, Sophie Ormiston, Lacey Bond

Harris Dickinson is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een graag geziene gast op het grote doek. Met zijn optredens in ‘The Iron Claw’, ‘Babygirl’, ‘Triangle of Sadness’, maar ook kleinere Britse films zoals ‘Scrapper’, dwong hij zijn plaats af als John Lennon in Sam Mendes’ vierdelige Beatlesbiopic. Met zijn 29 jaar is Dickinson dus allerminst slecht actief voor de camera. Voor ‘Urchin’ verlegt hij die aandacht echter deels naar achter de schermen. Hij pakte de pen op en nam plaats achter de camera.

Mike (Frank Dillane) is het eerste geesteskind van Dickinson. Mike is een jongeman die moeite heeft zijn leven op de rit te krijgen en die vaker onder de sterren slaapt dan onderdak heeft. Zijn zelfvernietigende neigingen houden een vicieuze cirkel in stand, tot hij wordt opgepakt voor het stelen van een horloge. Na zijn straf te hebben uitgezeten krijgt Mike zijn kans. De vraag is alleen of hij kan voorkomen dat hij opnieuw terugvalt in hetzelfde patroon.

Dickinsons debuut als filmmaker is bewust klein van opzet en richt zich niet op pracht en praal, maar volledig op het personage Mike. Hij zet iemand neer die zo’n beetje alles lijkt te doen om onder een brug te eindigen, maar waar je toch van gaat houden. Je hoopt dat hij de vicieuze cirkel doorbreekt. Dickinson zelf lijkt echter minder geïnteresseerd in het doorbreken van dat zelfversterkende patroon dan in de persoon erachter.

Die keuze maakt ‘Urchin’ tot een film die weinig concessies doet. Dickinson gunt Mike geen overzichtelijk pad richting verlossing en weigert de geruststelling van een afgerond narratief. Terugval is hier geen dramatische wending, maar een vast onderdeel van Mikes bestaan. Dat vraagt veel van de kijker, omdat je voortdurend leeft tussen hoop en vrees. De hoop dat Mike eindelijk een keer de juiste keuze maakt, en de vrees dat hij onvermijdelijk weer terug bij af zal zijn. Het onderstreept waar Dickinson zijn interesse legt: niet bij de uitkomst, maar bij het blijven observeren van iemand die zichzelf keer op keer in de weg zit. Het levert een gelaagd en overtuigend geschreven personage op, waarvoor Dickinson zonder meer een chapeau verdient.

Frank Dillane speelt Mike als iemand die voortdurend op scherp staat. Zijn blik schiet alle kanten op, zijn lichaam is zelden ontspannen en zelfs in momenten van relatieve rust blijft er een nervositeit hangen. Hij vermijdt elke vorm van pathos en maakt Mike niet sympathiek door hem zachter te spelen, maar door zijn defensieve reflexen consequent vol te houden. Met zijn vlassige haar en hese stem blijkt Dillane een bijzonder trefzekere keuze voor Mike. Zoals een zee-egel zijn kwetsbare binnenkant alleen kan bewaren door stekelig te blijven, zo houdt Mike de wereld op afstand. Uitmuntend vertolkt door Dillane.

Ook Dickinsons regie is ingetogen en opvallend zeker voor een debuut. Hij houdt de camera dicht op Mike, kiest voor een sober tempo en vermijdt nadrukkelijk effectbejag. De aandacht mag nooit wegnemen van het personage, en dus blijft hij ver weg van de visuele opsmuk die we nogal eens zien bij beginnende regisseurs met bewijsdrang. Dickinson weet waar de kracht van zijn film ligt en kiest ervoor daar niet van af te wijken. Die terughoudendheid geeft ‘Urchin’ rust en richting.

Als debuut is ‘Urchin’ een film die niet alles wil zijn en juist daardoor overtuigt. Klein van schaal, soms weerbarstig in vorm, maar gedreven door een duidelijke fascinatie voor zijn hoofdpersoon. Dickinson toont zich geen filmmaker die zijn publiek bij de hand neemt, maar iemand die durft te blijven kijken, ook wanneer het ongemakkelijk wordt. Dat maakt ‘Urchin’ niet altijd aangenaam, maar wel oprecht en eigen.

Jelco Leijs

Waardering: 4

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025
Bioscooprelease: 25 december 2025