Sextet (2007)

Regie: Eddy Terstall | 105 minuten | komedie, romantiek | Acteurs: Katja Schuurman, Gene Bervoets, Esmarel Gasman, Tygo Gernandt, Tara Elders, Nadja Hüpscher, Femke Lakerveld, Annet Malherbe, Maria Kooistra, Jan Mulder, Rifka Lodeizen, Kim Pieters, Huub Stapel, Eric van Sauers, Marc van Uchelen, Jack Wouterse, Dirk Zeelenberg, Dieuwertje Blok, Marion van Thijn, Jeroen van Koningsbruggen, Peer Mascini, Martin Koolhoven, Lucretia van der Vloot, Richard Brailford, Marlies Bark, Kees Boot, Horace Cohen, Jenne Decleir, Sanne den Hartogh, Alette Dirkse, Christophe Haddad, Rachida Laalalla, Teun Kuilboer, Jacob Kurc, Natasja Loturco, Hans Man int Veld, Jasper van Overbrugge, Ahmed Salah, Kyoko Scholiers, Ariana Smorenburg, Sophie van der Stap, Soetkin Verwilt

Een uitspraak als “Ik heb het altijd al gezegd” zou hier op zijn plaats zijn. Eddy Terstall is Nederlands beste regisseur van dit moment. Dat hij goed is was al duidelijk na zijn derde film ‘Hufters en Hofdames’ uit 1997. Geliefd en gekend in Japan en genegeerd in Nederland, bleef Terstall goeie films maken, zoals ‘De Boekverfilming’ uit 1999. Hij is gegroeid door de jaren heen. Zijn onderwerpen waren in wezen altijd hetzelfde, bottom line: seks en relaties. ‘Simon’ (2004) is daar in wezen de enige uitzondering op. Het lijkt erop dat de serieuze kant die hij in ‘Simon‘ liet zien ertoe heeft bijgedragen dat ook zijn andere kant volwassener is geworden.

Dat is in alles merkbaar. Zijn dialogen zijn misschien iets minder eigenzinnig dan eerst, uitspraken als “zij heeft billen waarin je je fiets nog niet zou willen parkeren”, (citaat uit ‘Sextet’) komen toch wat minder voor. De personages zijn dan ook wat minder uitvergroot. Ze zijn geloofwaardig, maar nog steeds vaak erg grappig, grappiger misschien wel. De dialogen zijn compleet en passen goed. Het is dan ook mooi om te zien dat het de acteurs makkelijk af gaat deze vlekkeloos en geloofwaardig uit te spreken en over te brengen.

En het zijn er nog al wat, die acteurs. ‘Sextet’ heeft ‘ze’ bijna allemaal. En allemaal doen ze het prima! Nadja Hüpscher, Terstall vertolker van het eerste uur komt er helaas maar met een klein rolletje vanaf. Gelukkig blijft er nog een bataljon goeie spelers over. Katja Schuurman, die mooier wordt als ze ouder wordt, is uitstekend als verveelde pot, Dirk Zeelenberg is lekker verliefd, Fedja van Huêt en Jacob Derwig (twee van Nederlands grootste acteertalenten!) schmieren heerlijk als over het paard getilde reclame pubers en Eric van Sauers steelt de show met gevatte monologen. Ook nieuwkomer Esmarel Gasman maakt indruk, maar de grootste pluim gaat naar haar tegenspeler Jan Mulder, die verrast met een uitstekende rol als onzekere vrijer van zeventig. Hun sequentie doet denken aan ‘Lost in Translation’, wat bedoeld is als compliment.

Zijn er nog kritiekpunten? Heus wel, maar niet veel en niet groot. De vorm van de film, een combinatie van een raamvertelling en een estafette (citaat uit de film) is vindingrijk en interessant, maar roept af en toe de vraag op of het echt nodig was. De film neemt zichzelf daarmee lekker op de hak, maar lijkt zo de critici ook iets te makkelijk het gras onder de voeten weg te maaien. De Belgische filmdocent begint op een gegeven moment te storen en hoewel de animaties aardig zijn, vraag je je hier ook weer af of ze echt nodig waren.

Awel, maar wat zou dat? Het gaat goed met de Nederlandse film! Dat bewijst Eddy Terstall in ieder geval met zijn (kennelijke) low budget film. De acteurs zullen wel niet of nauwelijks betaald hebben gekregen (gaat het dan eigenlijk wel écht goed?), want techniek, catering en andere aanverwante bedrijven werken meestal niet voor niets en de film ziet er wel goed uit. Plezier hebben ze er in ieder geval wel van gehad. Want dat spettert van het doek in deze volwassen en toch ook heel licht verteerbare én een beetje geëngageerde vertelling. Tip: let op Terstall vedette Marc van Uchelen die je samen met Horace Cohen als Oost-Europese ‘hulpstukken’ van je stoel doen rollen, briljante scène, briljant uitgevoerd!

Arjen Dijkstra