Definitely, Maybe (2008)

Regie: Adam Brooks | 112 minuten | komedie, romantiek | Acteurs: Ryan Reynolds, Isla Fisher, Rachel Weisz, Elizabeth Banks, Abigail Breslin, Kevin Kline, Kevin Corrigan, Derek Luke, Alexie Gilmore, Annie Parisse, Nestor Serrano

De nieuwste romkom van de makers van hits als ‘Love Actually’ en ‘Bridget Jones’s Diary’ is ‘Definitely, Maybe’. Maar ten opzichte van de eerste twee mist ‘Definitely, Maybe’ toch iets van die charme. Het verhaal voelt niet compleet en het blijft steken in zijn clichés. Toch is de film in veel opzichten origineler dan de gemiddelde romkom en daarom best het kijken waard; al is het maar omdat je toch wil weten wie nou uiteindelijk de moeder is.

De moeder ja, en niet de vader voor de verandering. Vader Will – actief in politiek Amerika – (Ryan Reynolds) zit midden in een scheiding als zijn 10-jarige dochtertje Maya (Abigail Breslin) vragen begint te stellen over hoe hij haar moeder heeft ontmoet, en hoe zijn leven was voordat hij getrouwd was. Slim als ze is haalt ze hem binnen de kortste keren over om alles te vertellen. Maar het is toch anders dan ze dacht: haar vader komt met niet één, maar drie liefdes op de proppen. En aan haar de taak uit te zoeken welke nou precies haar moeder is. Met dit gegeven is ‘Definitely, Maybe’ al behoorlijk anders dan anders. Niet één, maar drie verhalen, die zich langzaam ontvouwen met de nodige flashbacks – geen romantische sprookjes, maar pijnlijke herinneringen afgewisseld met de nodige humor.

Protagonist Will wordt gespeeld door Ryan Reynolds, die het bekendst is van ‘Van Wilder’. Misschien is dit eindelijk zijn grote doorbraak, want dat hij talent heeft is wel te zien. De vraag is alleen of hij wel de juiste film daarvoor heeft gekozen. Gelukkig wordt hij bijgestaan door grote namen als Rachel Weisz, Kevin Kline en de veel jongere Abigail Breslin. Breslin is nog jong, maar heeft al bewezen dat ze potentie heeft een hele grote te worden in Hollywood. Ook hier weet ze te ontroeren – even als in ‘Little Miss Sunshine’ – en een lach op je gezicht te toveren. Weisz is niet zo sterk als in ‘The Constant Gardener’ maar laat zien dat ze ook geschikt is voor komediewerk.

‘Definitely, Maybe’ is een schattige film over ware liefde. Een deel speelt zich echter af in 1992 tijdens de verkiezingscampagne van Clinton en men kan er niet omheen dat een behoorlijke politieke lading is meegegeven aan de film. Er worden de nodige overbodige steken onder water aan Bush (beide heren) gegeven, wat alleen maar meer de suggestie wekt dat de film ook een politiek statement wil maken. Voor een komedie als deze is dit behoorlijk ongepast en het komt de sfeer niet ten goede. Afgezien daarvan is ‘Definitely, Maybe’ een prima film voor degenen die van feelgood houden.

Tessa Obbens