Young @ Heart (2007)

Regie: Stephen Walker | 109 minuten | muziek, documentaire | Acteurs: Jim Armenti, William E. Arnold Jr., Joe Benoit, Helen Boston, Louise Canady, Bob Cilman, Elaine Fligman, Jean Florio, Len Fontaine, Stan Goldman, Eileen Hall, Jeanne Hatch, Christopher Haynes, Frederick Alexander Johnson, Donald Jones, Fred Knittle, Norma

Hoe haal je het in je hoofd om na je tachtigste in een rockband – want dat is het eigenlijk – te gaan zingen, hoe haal je het in je hoofd om zo’n koor op te zetten en hoe haal je het in je hoofd om daar een documentaire over te maken? Daar geeft de film zelf een onmiskenbaar antwoord op: omdat het superleuk is en je er bergen energie van krijgt. En dit is een koor dat geen ouderwetse saaie liedjes zingt, integendeel, het wil meegaan met de tijd. Dus rock’n roll, soul en zelfs punk behoren tot het bijzondere repertoire.

Maar is het dan niet raar of zelfs verkeerd om de hele tijd maar te doen alsof je hooguit dertig bent? Is dat dan niet het ontlopen van de onontkoombare, harde werkelijkheid dat je binnenkort waarschijnlijk dood gaat? Ja en nee. Je moet best accepteren dat je oud bent, je lichaam doet het ook niet zo goed meer. Maar dat wil toch niet zeggen dat je helemaal niets meer kan of mag doen en moet wachten tot je ziek wordt en sterft? Een voorbeeld: Bob heeft de dood al meerdere malen in de ogen gekeken. Na een lang ziektebed is hij weer terug bij het koor en leeft volledig op. Zoals iedereen ook beweert, haalt men heel veel vreugde en (levens)energie uit het zingen, het repeteren en optreden; men zou het voor geen goud willen missen.

Het oudste lid van het koor is 92 jaar oud en zij is een van de meest vitale van het hele stel, je ziet het al in de ogen: die stralen van levenslust. Ze flirt zelfs met Stephen Walker, de documentairemaker, die hierdoor eventjes van zijn à propos is:”Bent u altijd zo bij de pinken geweest?” “Nee, dat is van de laatste tijd,” knipoogt ze. Diezelfde dame opent, met een heus cockney accent de documentaire met een lead in ‘Should I Stay or Should I Go’ van de Clash; het publiek in de zaal gaat uit zijn dak.

53 jaar oude benjamin van het koor is dirigent en initiatiefnemer Bob Cilman. Als grote inspirator wordt hij door de leden van het koor op handen gedragen en komt hij met de meest bizarre liedjes aanzetten, zoals ‘Schizophrenia’ van Sonic Youth. Weer zo’n nummer dat met scepsis wordt ontvangen tijdens de eerste repetitie, maar, zoals vaker is gebeurd, uitgroeit tot een van favorieten van zowel koor als publiek. Leuk detail: van vier covers uit het repertoire van ‘Young @ Heart’ maakte Walker heuse videoclips, met de oudjes in de hoofdrol. Erg mooi en ontroerend allemaal.

De fascinerende documentaire werkt toe naar een optreden in een lokaal theater, dat volledig is uitverkocht en waarin de nieuwe stukken (waaronder ‘I feel good’ van James Brown, een van de struikelblokken) warm worden ontvangen door een enthousiast publiek. Hoogtepunt van die show en tevens hoogtepunt van de film is een prachtige, diep ontroerende uitvoering van ‘Fix You’, een classic van Coldplay.

Niet alle koorleden overleven de documentaire, daar kan je op wachten. Maar zoals het hoort is iedereen verdrietig, maar “the show must go on”, een nieuwe tour door Europa wacht en immers: als ze niet zouden zingen, zou het sowieso snel afgelopen zijn met verschillende leden van het koor. Begrijpelijk, want zeg nou zelf: hoe zou u uw oude dag liever slijten: wegkwijnend achter de geraniums of zingend in een rockkoor en sterven in het harnas?

Arjen Dijkstra