La bonne épouse (2020)

Recensie La bonne épouse CinemagazineRegie: Martin Provost | 109 minuten | komedie | Acteurs: Juliette Binoche, Yolande Moreau, Noémie Lvovsky, Edouard Baer, François Berléand, Marie Zabukovec, Anamaria Vartolomei, Lily Taieb, Pauline Briand, Armelle, Marine Berlanger, Clémence Blondeau, Marie Cornillon, Lauren Deguitre, Clémentine Delange, Juliet Doucet

Achterhaalde meningen en gebruiken; de media lopen ervan over. Of het nu gaat om zwarte piet of statiegeld op plastic flesjes… onze maatschappij vernieuwt continue. En dat is natuurlijk overwegend positief: de mens is zich immers al eeuwen aan het ontwikkelen. Het wennen aan zo’n vernieuwing gaat soms zo snel, dat je bij terugblikken al bijna niet meer kunt indenken hoe het ooit anders was. Dat bewijst Franse komedie ‘La bonne épouse’ eens te meer.

Frankrijk, eind jaren zestig. Veel jonge vrouwen kiezen na hun middelbare school – al dan niet gedwongen door hun ouders – voor een studie aan een huishoudschool. Ze worden zo klaargestoomd voor ‘hun belangrijkste taak’: een goede echtgenote zijn voor hun toekomstige man. Paulette van der Beck (Juliette Binoche) leidt met ferme hand de lessen op een bescheiden huishoudsinstituut, samen met haar nog altijd vrijgezelle schoonzus Gilberte (Yolande Moreau) en zuster Marie-Thérèse (Noémie Lvovsky). Haar echtgenoot Robert (François Berléand) regelt de financiën.

Het begin van ‘La bonne épouse’ valt samen met de start van het nieuwe schooljaar en zo worden de kersverse leerlingen aan de kijker geïntroduceerd. De meisjes worden steevast bij hun achternaam genoemd, maar van de ongeveer twintig scholieres leren we er maar vier een beetje kennen. De vrijgevochten Fuchs (Marie Zabukovec), die als enige al haar clitoris gezien heeft, bijvoorbeeld; de depressieve Ziegler (Lily Taieb) en de rijke Des-deux-Ponts (Anamaria Vartolomei), die haar gevoelens voor de al uitgehuwelijkte, roodharige Schwartz (Pauline Briand) niet onder stoelen of banken steekt.

Wanneer Robert plotseling overlijdt in een kolderieke scène, komt Paulettes vroegere vlam (Edouard Baer) ineens weer in beeld. Dat veroorzaakt een lichte twijfel in haar denkwijze – waarom zijn vrouwen eigenlijk slaven van de man? Maar vooral een ingrijpende gebeurtenis met één van de scholieren doet haar hele geloof wankelen.

‘La bonne épouse’ speelt zich af in de periode van de Parijse studentenrevolte en de seksuele revolutie. Het thema – de vrouwelijke emancipatie – is in elke vezel van de film terug te vinden. Af en toe zijn de situaties wat overtrokken en ook het acteerwerk werkt daarin mee – een scherp contrast met de af en toe veel genuanceerdere momenten, zoals wanneer Paulette voor het eerst een pantalon (!) aan heeft. Ook het einde van de film staat haaks op de rest, niet zozeer inhoudelijk, maar qua stijl. Het eindresultaat is dan ook wisselvallig; geen film om je aan te ergeren, maar ook niet eentje die je lang zal heugen.

Monica Meijer

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 25 juni 2020