Space Chimps 2 -Space Chimps 2: Zartog Strikes Back (2010)

Regie: John H. Williams | 76 minuten | animatie, familie | Nederlandse stemmencast: Tommie Christiaan, Brigitte Nijman, Lizemijn Libgott, Hetty Heyting, Bas Keijzer | Originele stemmencast: Tom Kenny, Zack Shada, Patrick Warburton, Cheryl Hines, Carlos Alazraqui, Laura Bailey, John Di Maggio, Patrick Breen, Jane Lynch, Omid Abtahi, Noreen Reardon, David Michie, Spencer Gray

‘Space Chimps 2’ is een vervolg op de niet al te succesvolle animatiefilm ‘Space Chimps’ uit 2008. Op papier lijkt het al een volledig overbodige produktie. In deel een stond chimpansee Ham III centraal, in ‘Space Chimps 2’ vervult deze alleen een bijrol en is de ambitieuze Comet het middelpunt. Comet wil dolgraag een echte astronaut worden, maar buiten zijn technische skills, waarvoor hij eigenlijk ook amper waardering krijgt, wordt hij niet voor vol aan gezien. Zijn collega’s Ham, Luna en Titan bereiden zich voor op een nieuwe ruimtereis, en het lijkt er op dat Comet zijn talenten ook mag vertonen. Maar als zijn plek in de raket wegens budgetproblemen toch komt te vervallen, besluit Comet op eigen houtje de shuttle in te gaan. Dat gaat natuurlijk fout, hoewel ‘goed’ of ‘fout’ een kwestie is van standpunt: voor Comet gaat een droom in vervulling! Hij komt op planeet Malgor terecht, waar een groot deel van het avontuur in ‘Space Chimps’ afspeelde. Het irritante alienmeisje Kilowatt is dolblij met Comets komst, maar op aarde heeft Comets eenaapsactie een wat minder positief effect: de in de slotfase van het eerste deel in een standbeeld veranderde dictator Zartog is dankzij Comets raketlancering ‘ontdooid’ en is uit op wraak. Daar zijn ze mooi mee in de aap gelogeerd…

‘Space Chimps 2’ is gemaakt voor kleuters, maar zelfs voor hen is het eenvoudige verhaaltje een janboel. Dat komt voornamelijk omdat er zoveel bijzaken worden bijgehaald, die de vaart uit het verhaal halen en alleen zijn toegevoegd om de speelduur tot speelfilmlengte op te rekken. Wanneer Comet door Kilowatt een toeristische vlucht (à la ‘Avatar’) krijgt over planeet Malgor, is de draad van het verhaal al lang zoek. Een geforceerd lang avontuur zou de makers nog vergeven kunnen worden als de kijker aan het lachen gemaakt zou worden, maar ook dat laten de makers van ‘Space Chimps 2’ na: de film is vrijwel nergens grappig. De animatie is onverzorgd, maar kan er net mee door (voor de doelgroep), al doen de felle kleurtjes van planeet Malgor pijn aan je ogen en steekt de gemiddelde ‘Barbie’ film er maar flets bij af. En dat wil wat zeggen. Aanschaf van deze film is alleen aan te raden als kinderen ‘m zonder volwassenen kunnen én willen kijken. Zie ‘t als snoep: vragen ze er niet om, dan geef je ze ‘t ook niet.

Monica Meijer